शिव पुराण · अध्याय 2.5.30

सनत्कुमार उवाच ॥
गत्वा तदैव स विधिस्तदा व्यास रमेश्वरः॥
शिवलोकं महादिव्यं निराधारमभौतिकम्

साह्लादोभ्यन्तरं विष्णुर्जगाम मुदिताननः ॥
नानारत्नपरिक्षिप्तं विलसंतं महोज्ज्वलम्

संप्राप्य प्रथमद्वारं विचित्रं गणसेवितम् ॥
शोभितं परया लक्ष्म्या महोच्चमतिसुन्दरम्

ददर्श द्वारपालांश्च रत्नसिंहासनस्थितान् ॥
शोभिताञ्श्वेतवस्त्रैश्च रत्नभूषणभूषितान्

पञ्चवक्त्रत्रिनयनान्गौरसुन्दरविग्रहान् ॥
त्रिशूलादिधरान्वीरान्भस्मरुद्राक्षशोभितान्

सब्रह्मापि रमेशश्च तान् प्रणम्य विनम्रकः ॥
कथयामास वृत्तान्तं प्रभुसंदर्शनार्थकम्

तदाज्ञां च ददुस्तस्मै प्रविवेश तदाज्ञया ॥
परं द्वारं महारम्यं विचित्रं परम प्रभम्

प्रभूपकंठगत्यर्थं वृत्तांतं संन्यवेदयत् ॥
तद्द्वारपाय चाज्ञप्तस्तेनान्यं प्रविवेश ह

एवं पंचदशद्वारान्प्रविश्य कमलोद्भवः ॥
महाद्वारं गतस्तत्र नन्दिनं प्रददर्श ह

सम्यङ्नत्वा च तं स्तुत्वा पूर्ववत्तेन नन्दिना॥
आज्ञप्तश्च शनैर्विष्णुर्विवेशाभ्यंतरं मुदा

ददर्श गत्वा तत्रोच्चैस्सभां शंभोस्समुत्प्रभाम् ॥
तां पार्षदैः परिवृतां लसद्देहैस्सुभूषिताम्

महेश्वरस्य रूपैश्च दिग्भुजैश्शुभकांतिभिः ॥
पञ्चवक्त्रैस्त्रिनयनैश्शितिकंठमहोज्ज्वलैः

सद्रत्नयुक्तरुद्राक्षभस्माभरणभूषितैः ॥
नवेन्दुमंडलाकारां चतुरस्रां मनोहराम्

मणीन्द्रहारनिर्माणहीरसारसुशोभिताम् ॥
अमूल्यरत्नरचितां पद्मपत्रैश्च शोभिताम्

माणिक्यजालमालाभिर्नानाचित्रविचित्रिताम् ॥
पद्मरागेन्द्ररचितामद्भुतां शंकरेच्छया

सोपानशतकैर्युक्तां स्यमंतकविनिर्मितैः ॥
स्वर्णसूत्रग्रन्थियुक्तैश्चारुचन्दनपल्लवैः

इन्द्रनीलमणिस्तंभैर्वेष्टितां सुमनोहराम् ॥
सुसंस्कृतां च सर्वत्र वासितां गंधवायुना

सहस्रयोजनायामां सुपूर्णां बहुकिंकरैः ॥
ददर्श शंकरं सांबं तत्र विष्णुस्सुरेश्वरः

वसंतं मध्यदेशे च यथेन्दुतारकावृतम् ॥
अमूल्यरत्ननिर्माणचित्रसिंहासनस्थितम्

किरीटिनं कुंडलिनं रत्नमालाविभूषितम् ॥
भस्मोद्धूलितसर्वाङ्गं बिभ्रतं केलिपंकजम्

पुरतो गीतनृत्यश्च पश्यंतं सस्मितं मुदा

शांतं प्रसन्नमनसमुमाकांतं महोल्लसम् ॥
देव्या प्रदत्त ताम्बूलं भुक्तवंतं सुवासितम्

गणैश्च परया भक्त्या सेवितं श्वेतचामरैः ॥
स्तूयमानं च सिद्धैश्च भक्तिनम्रात्मकंधरैः

गुणातीतं परेशानं त्रिदेवजनकं विभुम् ॥
निर्विकल्पं निराकारं साकारं स्वेच्छया शिवम्

अमायमजमाद्यञ्च मायाधीशं परात्परम् ॥
प्रकृतेः पुरुषस्यापि परमं स्वप्रभुं सदा

एवं विशिष्टं तं दृष्ट्वा परिपूर्णतमं समम् ॥
विष्णुर्ब्रह्मा तुष्टुवतुः प्रणम्य सुकृतांजली

विष्णुविधी ऊचतुः ॥
देवदेव महादेव परब्रह्माखिलेश्वर ॥
त्रिगुणातीत निर्व्यग्र त्रिदेवजनक प्रभो

वयं ते शरणापन्ना रक्षस्मान्दुखितान्विभो ॥
शंखचूडार्दितान्क्लिष्टान्सन्नाथान्परमेश्वर

अयं योऽधिष्ठितो लोको गोलोक इति स स्मृतः ॥
अधिष्ठाता तस्य विभुः कृष्णोऽयं त्वदधिष्ठितः

पार्षदप्रवरस्तस्य सुदामा दैवयंत्रितः ॥
राधाशप्तो बभूवाथ शंखचूडश्च दानवः

तेन निस्सारिताः शंभो पीड्यमानाः समंततः ॥
हृताधिकारस्त्रिदशा विचरंति महीतले

त्वां विना न स वध्यश्च सर्वेषां त्रिदिवौकसाम् ॥
तं घातय महेशान लोकानां सुखमावह

त्वमेव निर्गुणस्सत्योऽनंतोऽनंतपराक्रमः ॥
सगुणश्च सन्निवेशः प्रकृतेः पुरुषात्परः

रजसा सृष्टिसमये त्वं ब्रह्मा सृष्टिकृत्प्रभो ॥
सत्त्वेन पालने विष्णुस्त्रिभुवावन कारकः

तमसा प्रलये रुद्रो जगत्संहारकारकः ॥
निस्त्रैगुण्ये शिवाख्यातस्तुर्य्यो ज्योतिः स्वरूपकः

त्वं दीक्षया च गोलोके त्वं गवां परिपालकः॥
त्वद्गोशालामध्यगश्च कृष्णः क्रीडत्यहर्निशम्

त्वं सर्वकारणं स्वामी विधि विष्ण्वीश्वरः परम् ॥
निर्विकारी सदा साक्षी परमात्मा परेश्वरः

दीनानाथसहायी च दीनानां प्रतिपालकः ॥
दीनबंधुस्त्रिलोकेशश्शरणागतवत्सलः

अस्मानुद्धर गौरीश प्रसीद परमेश्वरः ॥
त्वदधीना वयं नाथ यदिच्छसि तथा कुरु

सनत्कुमार उवाच ॥
इत्युक्त्वा तौ सुरौ व्यास हरिर्ब्रह्मा च वै तदा॥
विरेमतुः शिवं नत्वा करौ बद्ध्वा विनीतकौ

इति श्रीशिव महापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे शंखचूडवधे देवदेवस्तुतिर्नाम त्रिंशोऽध्यायः