ऋग्वेद · अध्याय 7.055

अमीवहा वास्तोष् पते विश्वा रूपाण्य् आविशन् ।
सखा सुशेव एधि नः ॥

यद् अर्जुन सारमेय दतः पिशङ्ग यच्छसे ।
वीव भ्राजन्त ऋष्टय उप स्रक्वेषु बप्सतो नि षु स्वप ॥

स्तेनं राय सारमेय तस्करं वा पुनःसर ।
स्तोतॄन् इन्द्रस्य रायसि किम् अस्मान् दुच्छुनायसे नि षु स्वप ॥

त्वं सूकरस्य दर्दृहि तव दर्दर्तु सूकरः ।
स्तोतॄन् इन्द्रस्य रायसि किम् अस्मान् दुच्छुनायसे नि षु स्वप ॥

सस्तु माता सस्तु पिता सस्तु श्वा सस्तु विश्पतिः ।
ससन्तु सर्वे ज्ञातयः सस्त्व् अयम् अभितो जनः ॥

य आस्ते यश् च चरति यश् च पश्यति नो जनः ।
तेषां सं हन्मो अक्षाणि यथेदं हर्म्यं तथा ॥

सहस्रशृङ्गो वृषभो यः समुद्राद् उदाचरत् ।
तेना सहस्येना वयं नि जनान् स्वापयामसि ॥

प्रोष्ठेशया वह्येशया नारीर् यास् तल्पशीवरीः ।
स्त्रियो याः पुण्यगन्धास् ताः सर्वाः स्वापयामसि ॥