ऋग्वेद · अध्याय 5.025

अच्छा वो अग्निम् अवसे देवं गासि स नो वसुः ।
रासत् पुत्र ऋषूणाम् ऋतावा पर्षति द्विषः ॥

स हि सत्यो यम् पूर्वे चिद् देवासश् चिद् यम् ईधिरे ।
होतारम् मन्द्रजिह्वम् इत् सुदीतिभिर् विभावसुम् ॥

स नो धीती वरिष्ठया श्रेष्ठया च सुमत्या ।
अग्ने रायो दिदीहि नः सुवृक्तिभिर् वरेण्य ॥

अग्निर् देवेषु राजत्य् अग्निर् मर्तेष्व् आविशन् ।
अग्निर् नो हव्यवाहनो ऽग्निं धीभिः सपर्यत ॥

अग्निस् तुविश्रवस्तमं तुविब्रह्माणम् उत्तमम् ।
अतूर्तं श्रावयत्पतिम् पुत्रं ददाति दाशुषे ॥

अग्निर् ददाति सत्पतिं सासाह यो युधा नृभिः ।
अग्निर् अत्यं रघुष्यदं जेतारम् अपराजितम् ॥

यद् वाहिष्ठं तद् अग्नये बृहद् अर्च विभावसो ।
महिषीव त्वद् रयिस् त्वद् वाजा उद् ईरते ॥

तव द्युमन्तो अर्चयो ग्रावेवोच्यते बृहत् ।
उतो ते तन्यतुर् यथा स्वानो अर्त त्मना दिवः ॥

एवाँ अग्निं वसूयवः सहसानं ववन्दिम ।
स नो विश्वा अति द्विषः पर्षन् नावेव सुक्रतुः ॥