ऋग्वेद · अध्याय 10.152

शास इत्था महाँ अस्य् अमित्रखादो अद्भुतः ।
न यस्य हन्यते सखा न जीयते कदा चन ॥

स्वस्तिदा विशस् पतिर् वृत्रहा विमृधो वशी ।
वृषेन्द्रः पुर एतु नः सोमपा अभयंकरः ॥

वि रक्षो वि मृधो जहि वि वृत्रस्य हनू रुज ।
वि मन्युम् इन्द्र वृत्रहन्न् अमित्रस्याभिदासतः ॥

वि न इन्द्र मृधो जहि नीचा यच्छ पृतन्यतः ।
यो अस्माँ अभिदासत्य् अधरं गमया तमः ॥

अपेन्द्र द्विषतो मनो ऽप जिज्यासतो वधम् ।
वि मन्योः शर्म यच्छ वरीयो यवया वधम् ॥