ऋग्वेद · अध्याय 1.049

उषो भद्रेभिर् आ गहि दिवश् चिद् रोचनाद् अधि ।
वहन्त्व् अरुणप्सव उप त्वा सोमिनो गृहम् ॥

सुपेशसं सुखं रथं यम् अध्यस्था उषस् त्वम् ।
तेना सुश्रवसं जनम् प्रावाद्य दुहितर् दिवः ॥

वयश् चित् ते पतत्रिणो द्विपच् चतुष्पद् अर्जुनि ।
उषः प्रारन्न् ऋतूँर् अनु दिवो अन्तेभ्यस् परि ॥

व्युच्छन्ती हि रश्मिभिर् विश्वम् आभासि रोचनम् ।
तां त्वाम् उषर् वसूयवो गीर्भिः कण्वा अहूषत ॥