ऋग्वेद · अध्याय 1.022

प्रातर्युजा वि बोधयाश्विनाव् एह गच्छताम् ।
अस्य सोमस्य पीतये ॥

या सुरथा रथीतमोभा देवा दिविस्पृशा ।
अश्विना ता हवामहे ॥

या वां कशा मधुमत्य् अश्विना सूनृतावती ।
तया यज्ञम् मिमिक्षतम् ॥

नहि वाम् अस्ति दूरके यत्रा रथेन गच्छथः ।
अश्विना सोमिनो गृहम् ॥

हिरण्यपाणिम् ऊतये सवितारम् उप ह्वये ।
स चेत्ता देवता पदम् ॥

अपां नपातम् अवसे सवितारम् उप स्तुहि ।
तस्य व्रतान्य् उश्मसि ॥

विभक्तारं हवामहे वसोश् चित्रस्य राधसः ।
सवितारं नृचक्षसम् ॥

सखाय आ नि षीदत सविता स्तोम्यो नु नः ।
दाता राधांसि शुम्भति ॥

अग्ने पत्नीर् इहा वह देवानाम् उशतीर् उप ।
त्वष्टारं सोमपीतये ॥

आ ग्ना अग्न इहावसे होत्रां यविष्ठ भारतीम् ।
वरूत्रीं धिषणां वह ॥

अभि नो देवीर् अवसा महः शर्मणा नृपत्नीः ।
अच्छिन्नपत्राः सचन्ताम् ॥

इहेन्द्राणीम् उप ह्वये वरुणानीं स्वस्तये ।
अग्नायीं सोमपीतये ॥

मही द्यौः पृथिवी च न इमं यज्ञम् मिमिक्षताम् ।
पिपृतां नो भरीमभिः ॥

तयोर् इद् घृतवत् पयो विप्रा रिहन्ति धीतिभिः ।
गन्धर्वस्य ध्रुवे पदे ॥

स्योना पृथिवि भवानृक्षरा निवेशनी ।
यच्छा नः शर्म सप्रथः ॥

अतो देवा अवन्तु नो यतो विष्णुर् विचक्रमे ।
पृथिव्याः सप्त धामभिः ॥

इदं विष्णुर् वि चक्रमे त्रेधा नि दधे पदम् ।
समूळ्हम् अस्य पांसुरे ॥

त्रीणि पदा वि चक्रमे विष्णुर् गोपा अदाभ्यः ।
अतो धर्माणि धारयन् ॥

विष्णोः कर्माणि पश्यत यतो व्रतानि पस्पशे ।
इन्द्रस्य युज्यः सखा ॥

तद् विष्णोः परमम् पदं सदा पश्यन्ति सूरयः ।
दिवीव चक्षुर् आततम् ॥

तद् विप्रासो विपन्यवो जागृवांसः सम् इन्धते ।
विष्णोर् यत् परमम् पदम् ॥