रामायण · अध्याय 5.042

संदिष्टो राक्षसेन्द्रेण प्रहस्तस्य सुतो बली
जम्बुमाली महादंष्ट्रो निर्जगाम धनुर्धरः

रक्तमाल्याम्बरधरः स्रग्वी रुचिरकुण्डलः
महान् विवृत्तनयनश् चण्डः समरदुर्जयः

धनुः शक्रधनुः प्रख्यं महद् रुचिरसायकम्
विस्फारयाणो वेगेन वज्राशनिसमस्वनम्

तस्य विस्फारघोषेण धनुषो महता दिशः
प्रदिशश् च नभश् चैव सहसा समपूर्यत

रथेन खरयुक्तेन तम् आगतम् उदीक्ष्य सः
हनूमान् वेगसंपन्नो जहर्ष च ननाद च

तं तोरणविटङ्कस्थं हनूमन्तं महाकपिम्
जम्बुमाली महाबाहुर् विव्याध निशितैः शरैः

अर्धचन्द्रेण वदने शिरस्य् एकेन कर्णिना
बाह्वोर् विव्याध नाराचैर् दशभिस् तं कपीश्वरम्

तस्य तच् छुशुभे ताम्रं शरेणाभिहतं मुखम्
शरदीवाम्बुजं फुल्लं विद्धं भास्कररश्मिना

चुकोप बाणाभिहतो राक्षसस्य महाकपिः
ततः पार्श्वे ऽतिविपुलां ददर्श महतीं शिलाम्

तरसा तां समुत्पाट्य चिक्षेप बलवद् बली
तां शरैर् दशभिः क्रुद्धस् ताडयाम् आस राक्षसः

विपन्नं कर्म तद् दृष्ट्वा हनूमांश् चण्डविक्रमः
सालं विपुलम् उत्पाट्य भ्रामयाम् आस वीर्यवान्

भ्रामयन्तं कपिं दृष्ट्वा सालवृक्षं महाबलम्
चिक्षेप सुबहून् बाणाञ् जम्बुमाली महाबलः

सालं चतुर्भिर् चिच्छेद वानरं पञ्चभिर् भुजे
उरस्य् एकेन बाणेन दशभिस् तु स्तनान्तरे

स शरैः पूरिततनुः क्रोधेन महता वृतः
तम् एव परिघं गृह्य भ्रामयाम् आस वेगितः

अतिवेगो ऽतिवेगेन भ्रामयित्वा बलोत्कटः
परिघं पातयाम् आस जम्बुमालेर् महोरसि

तस्य चैव शिरो नास्ति न बाहू न च जानुनी
न धनुर् न रथो नाश्वास् तत्रादृश्यन्त नेषवः

स हतस् तरसा तेन जम्बुमाली महारथः
पपात निहतो भूमौ चूर्णिताङ्गविभूषणः

जम्बुमालिं च निहतं किंकरांश् च महाबलान्
चुक्रोध रावणः श्रुत्वा कोपसंरक्तलोचनः

स रोषसंवर्तितताम्रलोचनः प्रहस्तपुत्रे निहते महाबले
अमात्यपुत्रान् अतिवीर्यविक्रमान् समादिदेशाशु निशाचरेश्वरः