रामायण · अध्याय 5.019

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा सीता रौद्रस्य रक्षसः
आर्ता दीनस्वरा दीनं प्रत्युवाच शनैर् वचः

दुःखार्ता रुदती सीता वेपमाना तपस्विनी
चिन्तयन्ती वरारोहा पतिम् एव पतिव्रता

तृणम् अन्तरतः कृत्वा प्रत्युवाच शुचिस्मिता
निवर्तय मनो मत्तः स्वजने क्रियतां मनः

न मां प्रार्थयितुं युक्तस् त्वं सिद्धिम् इव पापकृत्
अकार्यं न मया कार्यम् एकपत्न्या विगर्हितम्
कुलं संप्राप्तया पुण्यं कुले महति जातया

एवम् उक्त्वा तु वैदेही रावणं तं यशस्विनी
राक्षसं पृष्ठतः कृत्वा भूयो वचनम् अब्रवीत्

नाहम् औपयिकी भार्या परभार्या सती तव
साधु धर्मम् अवेक्षस्व साधु साधुव्रतं चर

यथा तव तथान्येषां रक्ष्या दारा निशाचर
आत्मानम् उपमां कृत्वा स्वेषु दारेषु रम्यताम्

अतुष्टं स्वेषु दारेषु चपलं चलितेन्द्रियम्
नयन्ति निकृतिप्रज्ञां परदाराः पराभवम्

इह सन्तो न वा सन्ति सतो वा नानुवर्तसे
वचो मिथ्या प्रणीतात्मा पथ्यम् उक्तं विचक्षणैः

अकृतात्मानम् आसाद्य राजानम् अनये रतम्
समृद्धानि विनश्यन्ति राष्ट्राणि नगराणि च

तथेयं त्वां समासाद्य लङ्का रत्नौघ संकुला
अपराधात् तवैकस्य नचिराद् विनशिष्यति

स्वकृतैर् हन्यमानस्य रावणादीर्घदर्शिनः
अभिनन्दन्ति भूतानि विनाशे पापकर्मणः

एवं त्वां पापकर्माणं वक्ष्यन्ति निकृता जनाः
दिष्ट्यैतद् व्यसनं प्राप्तो रौद्र इत्य् एव हर्षिताः

शक्या लोभयितुं नाहम् ऐश्वर्येण धनेन वा
अनन्या राघवेणाहं भास्करेण प्रभा यथा

उपधाय भुजं तस्य लोकनाथस्य सत्कृतम्
कथं नामोपधास्यामि भुजम् अन्यस्य कस्य चित्

अहम् औपयिकी भार्या तस्यैव वसुधापतेः
व्रतस्नातस्य विप्रस्य विद्येव विदितात्मनः

साधु रावण रामेण मां समानय दुःखिताम्
वने वाशितया सार्धं करेण्वेव गजाधिपम्

मित्रम् औपयिकं कर्तुं रामः स्थानं परीप्सता
वधं चानिच्छता घोरं त्वयासौ पुरुषर्षभः

वर्जयेद् वज्रम् उत्सृष्टं वर्जयेद् अन्तकश् चिरम्
त्वद्विधं न तु संक्रुद्धो लोकनाथः स राघवः

रामस्य धनुषः शब्दं श्रोष्यसि त्वं महास्वनम्
शतक्रतुविसृष्टस्य निर्घोषम् अशनेर् इव

इह शीघ्रं सुपर्वाणो ज्वलितास्या इवोरगाः
इषवो निपतिष्यन्ति रामलक्ष्मणलक्षणाः

रक्षांसि परिनिघ्नन्तः पुर्याम् अस्यां समन्ततः
असंपातं करिष्यन्ति पतन्तः कङ्कवाससः

राक्षसेन्द्रमहासर्पान् स रामगरुडो महान्
उद्धरिष्यति वेगेन वैनतेय इवोरगान्

अपनेष्यति मां भर्ता त्वत्तः शीघ्रम् अरिंदमः
असुरेभ्यः श्रियं दीप्तां विष्णुस् त्रिभिर् इव क्रमैः

जनस्थाने हतस्थाने निहते रक्षसां बले
अशक्तेन त्वया रक्षः कृतम् एतद् असाधु वै

आश्रमं तु तयोः शून्यं प्रविश्य नरसिंहयोः
गोचरं गतयोर् भ्रात्रोर् अपनीता त्वयाधम

न हि गन्धम् उपाघ्राय रामलक्ष्मणयोस् त्वया
शक्यं संदर्शने स्थातुं शुना शार्दूलयोर् इव

तस्य ते विग्रहे ताभ्यां युगग्रहणम् अस्थिरम्
वृत्रस्येवेन्द्रबाहुभ्यां बाहोर् एकस्य निग्रहः

क्षिप्रं तव स नाथो मे रामः सौमित्रिणा सह
तोयम् अल्पम् इवादित्यः प्राणान् आदास्यते शरैः

गिरिं कुबेरस्य गतो ऽथ वालयं सभां गतो वा वरुणस्य राज्ञः
असंशयं दाशरथेर् न मोक्ष्यसे महाद्रुमः कालहतो ऽशनेर् इव