रामायण · अध्याय 4.056

शोकाद् भ्रष्टस्वरम् अपि श्रुत्वा ते हरियूथपाः
श्रद्दधुर् नैव तद् वाक्यं कर्मणा तस्य शङ्किताः

ते प्रायम् उपविष्टास् तु दृष्ट्वा गृध्रं प्लवंगमाः
चक्रुर् बुद्धिं तदा रौद्रां सर्वान् नो भक्षयिष्यति

सर्वथा प्रायम् आसीनान् यदि नो भक्षयिष्यति
कृतकृत्या भविष्यामः क्षिप्रं सिद्धिम् इतो गताः

एतां बुद्धिं ततश् चक्रुः सर्वे ते वानरर्षभाः
अवतार्य गिरेः शृङ्गाद् गृध्रम् आहाङ्गदस् तदा

बभूवुर् क्षरजो नाम वानरेन्द्रः प्रतापवान्
ममार्यः पार्थिवः पक्षिन् धार्मिकौ तस्य चात्मजौ

सुग्रीवश् चैव वली च पुत्राव् ओघबलाव् उभौ
लोके विश्रुतकर्माभूद् राजा वाली पिता मम

राजा कृत्स्नस्य जगत इक्ष्वाकूणां महारथः
रामो दाशरथिः श्रीमान् प्रविष्टो दण्डकावनम्

लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा वैदेह्या चापि भार्यया
पितुर् निदेशनिरतो धर्म्यं पन्थानम् आश्रितः
तस्य भार्या जनस्थानाद् रावणेन हृता बलात्

रामस्य च पितुर् मित्रं जटायुर् नाम गृध्रराट्
ददर्श सीतां वैदेहीं ह्रियमाणां विहायसा

रावणं विरथं कृत्वा स्थापयित्वा च मैथिलीम्
परिश्रान्तश् च वृद्धश् च रावणेन हतो रणे

एवं गृध्रो हतस् तेन रावणेन बहीयसा
संस्कृतश् चापि रामेण गतश् च गतिम् उत्तमाम्

ततो मम पितृव्येण सुग्रीवेण महात्मना
चकार राघवः सख्यं सो ऽवधीत् पितरं मम

माम पित्रा विरुद्धो हि सुग्रीवः सचिवैः सह
निहत्य वालिनं रामस् ततस् तम् अभिषेचयत्

स राज्ये स्थापितस् तेन सुग्रीवो वानरेश्वरः
राजा वानरमुख्यानां येन प्रस्थापिता वयम्

एवं रामप्रयुक्तास् तु मार्गमाणास् ततस् ततः
वैदेहीं नाधिगच्छामो रात्रौ सूर्यप्रभाम् इव

ते वयं दण्दकारण्यं विचित्य सुसमाहिताः
अज्ञानात् तु प्रविष्टाः स्म धरण्या विवृतं बिलम्

मयस्य माया विहितं तद् बिलं च विचिन्वताम्
व्यतीतस् तत्र नो मासो यो राज्ञा सामयः कृतः

ते वयं कपिराजस्य सर्वे वचनकारिणः
कृतां संस्थाम् अतिक्रान्ता भयात् प्रायम् उपास्महे

क्रुद्धे तस्मिंस् तु काकुत्स्थे सुग्रीवे च सलक्ष्मणे
गतानाम् अपि सर्वेषां तत्र नो नास्ति जीवितम्