रामायण · अध्याय 4.050

इत्य् उक्त्वा हनुमांस् तत्र पुनः कृष्णाजिनाम्बराम्
अब्रवीत् तां महाभागां तापसीं धर्मचारिणीम्

इदं प्रविष्टाः सहसा बिलं तिमिरसंवृतम्
क्षुत्पिपासा परिश्रान्ताः परिखिन्नाश् च सर्वशः

महद् धिरण्या विवरं प्रविष्टाः स्म पिपासिताः
इमांस् त्व् एवं विधान् भावान् विविधान् अद्भुतोपमान्
दृष्ट्वा वयं प्रव्यथिताः संभ्रान्ता नष्टचेतसः

कस्येमे काञ्चना वृक्षास् तरुणादित्यसंनिभाः
शुचीन्य् अभ्यवहार्याणि मूलानि च फलानि च

काञ्चनानि विमानानि राजतानि गृहाणि च
तपनीय गवाक्षाणि मणिजालावृतानि च

पुष्पिताः फालवन्तश् च पुण्याः सुरभिगन्धिनः
इमे जाम्बूनदमयाः पादपाः कस्य तेजसा

काञ्चनानि च पद्मानि जातानि विमले जले
कथं मत्स्याश् च सौवर्णा चरन्ति सह कच्छपैः

आत्मानम् अनुभावं च कस्य चैतत् तपोबलम्
अजानतां नः सर्वेषां सर्वम् आख्यातुम् अर्हसि

एवम् उक्ता हनुमता तापसी धर्मचारिणी
प्रत्युवाच हनूमन्तं सर्वभूतहिते रता

मयो नाम महातेजा मायावी दानवर्षभः
तेनेदं निर्मितं सर्वं मायया काञ्चनं वनम्

पुरा दानवमुख्यानां विश्वकर्मा बभूव ह
येनेदं काञ्चनं दिव्यं निर्मितं भवनोत्तमम्

स तु वर्षसहस्राणि तपस् तप्त्वा महावने
पितामहाद् वरं लेभे सर्वम् औशसनं धनम्

विधाय सर्वं बलवान् सर्वकामेश्वरस् तदा
उवास सुखितः कालं कं चिद् अस्मिन् महावने

तम् अप्सरसि हेमायां सक्तं दानवपुंगवम्
विक्रम्यैवाशनिं गृह्य जघानेशः पुरंदरः

इदं च ब्रह्मणा दत्तं हेमायै वनम् उत्तमम्
शाश्वतः कामभोगश् च गृहं चेदं हिरण्मयम्

दुहिता मेरुसावर्णेर् अहं तस्याः स्वयं प्रभा
इदं रक्षामि भवनं हेमाया वानरोत्तम

मम प्रियसखी हेमा नृत्तगीतविशारदा
तया दत्तवरा चास्मि रक्षामि भवनोत्तमम्

किं कार्यं कस्य वा हेतोः कान्ताराणि प्रपद्यथ
कथं चेदं वनं दुर्गं युष्माभिर् उपलक्षितम्

इमान्य् अभ्यवहार्याणि मूलानि च फलानि च
भुक्त्वा पीत्वा च पानीयं सर्वं मे वक्तुम् अर्हथ