रामायण · अध्याय 3.070

तौ कबन्धेन तं मार्गं पम्पाया दर्शितं वने
आतस्थतुर् दिशं गृह्य प्रतीचीं नृवरात्मजौ

तौ शैलेष्व् आचितानेकान् क्षौद्रकल्पफलद्रुमान्
वीक्षन्तौ जग्मतुर् द्रष्टुं सुग्रीवं रामलक्ष्मणौ

कृत्वा च शैलपृष्ठे तु तौ वासं रघुनन्दनौ
पम्पायाः पश्चिमं तीरं राघवाव् उपतस्थतुः

तौ पुष्करिण्याः पम्पायास् तीरम् आसाद्य पश्चिमम्
अपश्यतां ततस् तत्र शबर्या रम्यम् आश्रमम्

तौ तम् आश्रमम् आसाद्य द्रुमैर् बहुभिर् आवृतम्
सुरम्यम् अभिवीक्षन्तौ शबरीम् अभ्युपेयतुः

तौ तु दृष्ट्वा तदा सिद्धा समुत्थाय कृताञ्जलिः
पादौ जग्राह रामस्य लक्ष्मणस्य च धीमतः

ताम् उवाच ततो रामः श्रमणीं संशितव्रताम्
कच्चित् ते निर्जिता विघ्नाः कच्चित् ते वर्धते तपः

कच्चित् ते नियतः कोप आहारश् च तपोधने
कच्चित् ते नियमाः प्राप्ताः कच्चित् ते मनसः सुखम्
कच्चित् ते गुरुशुश्रूषा सफला चारुभाषिणि

रामेण तापसी पृष्ठा सा सिद्धा सिद्धसंमता
शशंस शबरी वृद्धा रामाय प्रत्युपस्थिता

चित्रकूटं त्वयि प्राप्ते विमानैर् अतुलप्रभैः
इतस् ते दिवम् आरूढा यान् अहं पर्यचारिषम्

तैश् चाहम् उक्ता धर्मज्ञैर् महाभागैर् महर्षिभिः
आगमिष्यति ते रामः सुपुण्यम् इमम् आश्रमम्

स ते प्रतिग्रहीतव्यः सौमित्रिसहितो ऽतिथिः
तं च दृष्ट्वा वरांल् लोकान् अक्षयांस् त्वं गमिष्यसि

मया तु विविधं वन्यं संचितं पुरुषर्षभ
तवार्थे पुरुषव्याघ्र पम्पायास् तीरसंभवम्

एवम् उक्तः स धर्मात्मा शबर्या शबरीम् इदम्
राघवः प्राह विज्ञाने तां नित्यम् अबहिष्कृताम्

दनोः सकाशात् तत्त्वेन प्रभावं ते महात्मनः
श्रुतं प्रत्यक्षम् इच्छामि संद्रष्टुं यदि मन्यसे

एतत् तु वचनं श्रुत्वा रामवक्त्राद् विनिःसृतम्
शबरी दर्शयाम् आस ताव् उभौ तद् वनं महत्

पश्य मेघघनप्रख्यं मृगपक्षिसमाकुलम्
मतङ्गवनम् इत्य् एव विश्रुतं रघुनन्दन

इह ते भावितात्मानो गुरवो मे महाद्युते
जुहवांश् चक्रिरे तीर्थं मन्त्रवन् मन्त्रपूजितम्

इयं प्रत्यक् स्थली वेदी यत्र ते मे सुसत्कृताः
पुष्पोपहारं कुर्वन्ति श्रमाद् उद्वेपिभिः करैः

तेषां तपः प्रभावेन पश्याद्यापि रघूत्तम
द्योतयन्ति दिशः सर्वाः श्रिया वेद्यो ऽतुलप्रभाः

अशक्नुवद्भिस् तैर् गन्तुम् उपवासश्रमालसैः
चिन्तिते ऽभ्यागतान् पश्य समेतान् सप्त सागरान्

कृताभिषेकैस् तैर् न्यस्ता वल्कलाः पादपेष्व् इह
अद्यापि न विशुष्यन्ति प्रदेशे रघुनन्दन

कृत्स्नं वनम् इदं दृष्टं श्रोतव्यं च श्रुतं त्वया
तद् इच्छाम्य् अभ्यनुज्ञाता त्यक्तुम् एतत् कलेवरम्

तेषाम् इच्छाम्य् अहं गन्तुं समीपं भावितात्मनाम्
मुनीनाम् आश्रंमो येषाम् अहं च परिचारिणी

धर्मिष्ठं तु वचः श्रुत्वा राघवः सहलक्ष्मणः
अनुजानामि गच्छेति प्रहृष्टवदनो ऽब्रवीत्

अनुज्ञाता तु रामेण हुत्वात्मानं हुताशने
ज्वलत्पावकसंकाशा स्वर्गम् एव जगाम सा

यत्र ते सुकृतात्मानो विहरन्ति महर्षयः
तत् पुण्यं शबरीस्थानं जगामात्मसमाधिना