रामायण · अध्याय 3.042

तथा तु तं समादिश्य भ्रातरं रघुनन्दनः
बबन्धासिं महातेजा जाम्बूनदमयत्सरुम्

ततस् त्रिविणतं चापम् आदायात्मविभूषणम्
आबध्य च कलापौ द्वौ जगामोदग्रविक्रमः

तं वञ्चयानो राजेन्द्रम् आपतन्तं निरीक्ष्य वै
बभूवान्तर्हितस् त्रासात् पुनः संदर्शने ऽभवत्

बद्धासिर् धनुर् आदाय प्रदुद्राव यतो मृगः
तं स पश्यति रूपेण द्योतमानम् इवाग्रतः

अवेक्ष्यावेक्ष्य धावन्तं धनुष्पाणिर् महावने
अतिवृत्तम् इषोः पाताल् लोभयानं कदा चन

शङ्कितं तु समुद्भ्रान्तम् उत्पतन्तम् इवाम्बरे
दश्यमानम् अदृश्यं च नवोद्देशेषु केषु चित्

छिन्नाभ्रैर् इव संवीतं शारदं चन्द्रमण्डलम्
मुहूर्ताद् एव ददृशे मुहुर् दूरात् प्रकाशते

दर्शनादर्शनेनैव सो ऽपाकर्षत राघवम्
आसीत् क्रुद्धस् तु काकुत्स्थो विवशस् तेन मोहितः

अथावतस्थे सुश्रान्तश् छायाम् आश्रित्य शाद्वले
मृगैः परिवृतो वन्यैर् अदूरात् प्रत्यदृश्यत

दृष्ट्वा रामो महातेजास् तं हन्तुं कृतनिश्चयः
संधाय सुदृढे चापे विकृष्य बलवद् बली

तम् एव मृगम् उद्दिश्य ज्वलन्तम् इव पन्नगम्
मुमोच ज्वलितं दीप्तम् अस्त्रब्रह्मविनिर्मितम्

स भृशं मृगरूपस्य विनिर्भिद्य शरोत्तमः
मारीचस्यैव हृदयं विभेदाशनिसंनिभः

तालमात्रम् अथोत्पत्य न्यपतत् स शरातुरः
व्यनदद् भैरवं नादं धरण्याम् अल्पजीवितः
म्रियमाणस् तु मारीचो जहौ तां कृत्रिमां तनुम्

संप्राप्तकालम् आज्ञाय चकार च ततः स्वरम्
सदृशं राघवस्यैव हा सीते लक्ष्मणेति च

तेन मर्मणि निर्विद्धः शरेणानुपमेन हि
मृगरूपं तु तत् त्यक्त्वा राक्षसं रूपम् आत्मनः
चक्रे स सुमहाकायो मारीचो जीवितं त्यजन्

ततो विचित्रकेयूरः सर्वाभरणभूषितः
हेममाली महादंष्ट्रो राक्षसो ऽभूच् छराहतः

तं दृष्ट्वा पतितं भूमौ राक्षसं घोरदर्शनम्
जगाम मनसा सीतां लक्ष्मणस्य वचः स्मरन्

हा सीते लक्ष्मणेत्य् एवम् आक्रुश्य तु महास्वरम्
ममार राक्षसः सो ऽयं श्रुत्वा सीता कथं भवेत्

लक्ष्मणश् च महाबाहुः काम् अवस्थां गमिष्यति
इति संचिन्त्य धर्मात्मा रामो हृष्टतनूरुहः

तत्र रामं भयं तीव्रम् आविवेश विषादजम्
राक्षसं मृगरूपं तं हत्वा श्रुत्वा च तत् स्वरम्

निहत्य पृषतं चान्यं मांसम् आदाय राघवः
त्वरमाणो जनस्थानं ससाराभिमुखस् तदा