रामायण · अध्याय 3.026

खरं तु रामाभिमुखं प्रयान्तं वाहिनीपतिः
राक्षसस् त्रिशिरा नाम संनिपत्येदम् अब्रवीत्

मां नियोजय विक्रान्त संनिवर्तस्व साहसात्
पश्य रामं महाबाहुं संयुगे विनिपातितम्

प्रतिजानामि ते सत्यम् आयुधं चाहम् आलभे
यथा रामं वधिष्यामि वधार्हं सर्वरक्षसाम्

अहं वास्य रणे मृत्युर् एष वा समरे मम
विनिवर्त्य रणोत्साहं मुहूर्तं प्राश्निको भव

प्रहृष्टो वा हते रामे जनस्थानं प्रयास्यसि
मयि वा निहते रामं संयुगायोपयास्यसि

खरस् त्रिशिरसा तेन मृत्युलोभात् प्रसादितः
गच्छ युध्येत्य् अनुज्ञातो राघवाभिमुखो ययौ

त्रिशिराश् च रथेनैव वाजियुक्तेन भास्वता
अभ्यद्रवद् रणे रामं त्रिशृङ्ग इव पर्वतः

शरधारा समूहान् स महामेघ इवोत्सृजन्
व्यसृजत् सदृशं नादं जलार्द्रस्येव दुन्दुभेः

आगच्छन्तं त्रिशिरसं राक्षसं प्रेक्ष्य राघवः
धनुषा प्रतिजग्राह विधुन्वन् सायकाञ् शितान्

स संप्रहारस् तुमुलो राम त्रिशिरसोर् महान्
बभूवातीव बलिनोः सिंहकुञ्जरयोर् इव

ततस् त्रिशिरसा बाणैर् ललाटे ताडितस् त्रिभिः
अमर्षी कुपितो रामः संरब्धम् इदम् अब्रवीत्

अहो विक्रमशूरस्य राक्षसस्येदृशं बलम्
पुष्पैर् इव शरैर् यस्य ललाटे ऽस्मि परिक्षतः
ममापि प्रतिगृह्णीष्व शरांश् चापगुणच्युतान्

एवम् उक्त्वा तु संरब्धः शरान् आशीविषोपमान्
त्रिशिरो वक्षसि क्रुद्धो निजघान चतुर्दश

चतुर्भिस् तुरगान् अस्य शरैः संनतपर्वभिः
न्यपातयत तेजस्वी चतुरस् तस्य वाजिनः

अष्टभिः सायकैः सूतं रथोपस्थे न्यपातयत्
रामश् चिच्छेद बाणेन ध्वजं चास्य समुच्छ्रितम्

ततो हतरथात् तस्माद् उत्पतन्तं निशाचरम्
बिभेद रामस् तं बाणैर् हृदये सो ऽभवज् जडः

सायकैश् चाप्रमेयात्मा सामर्षस् तस्य रक्षसः
शिरांस्य् अपातयत् त्रीणि वेगवद्भिस् त्रिभिः शतैः

स भूमौ शोणितोद्गारी रामबाणाभिपीडितः
न्यपतत् पतितैः पूर्वं स्वशिरोभिर् निशाचरः

हतशेषास् ततो भग्ना राक्षसाः खरसंश्रयाः
द्रवन्ति स्म न तिष्ठन्ति व्याघ्रत्रस्ता मृगा इव

तान् खरो द्रवतो दृष्ट्वा निवर्त्य रुषितः स्वयम्
रामम् एवाभिदुद्राव राहुश् चन्द्रमसं यथा