रामायण · अध्याय 2.062

तेषां तद् वचनं श्रुत्वा वसिष्ठः प्रत्युवाच ह
मित्रामात्यगणान् सर्वान् ब्राह्मणांस् तान् इदं वचः

यद् असौ मातुलकुले पुरे राजगृहे सुखी
भरतो वसति भ्रात्रा शत्रुघ्नेन समन्वितः

तच् छीघ्रं जवना दूता गच्छन्तु त्वरितैर् हयैः
आनेतुं भ्रातरौ वीरौ किं समीक्षामहे वयम्

गच्छन्त्व् इति ततः सर्वे वसिष्ठं वाक्यम् अब्रुवन्
तेषां तद् वचनं श्रुत्वा वसिष्ठो वाक्यम् अब्रवीत्

एहि सिद्धार्थ विजय जयन्ताशोकनन्दन
श्रूयताम् इतिकर्तव्यं सर्वान् एव ब्रवीमि वः

पुरं राजगृहं गत्वा शीघ्रं शीघ्रजवैर् हयैः
त्यक्तशोकैर् इदं वाच्यः शासनाद् भरतो मम

पुरोहितस् त्वां कुशलं प्राह सर्वे च मन्त्रिणः
त्वरमाणश् च निर्याहि कृत्यम् आत्ययिकं त्वया

मा चास्मै प्रोषितं रामं मा चास्मै पितरं मृतम्
भवन्तः शंसिषुर् गत्वा राघवाणाम् इमं क्षयम्

कौशेयानि च वस्त्राणि भूषणानि वराणि च
क्षिप्रम् आदाय राज्ञश् च भरतस्य च गच्छत
वसिष्ठेनाभ्यनुज्ञाता दूताः संत्वरिता ययुः

ते हस्तिन पुरे गङ्गां तीर्त्वा प्रत्यङ्मुखा ययुः
पाञ्चालदेशम् आसाद्य मध्येन कुरुजाङ्गलम्

ते प्रसन्नोदकां दिव्यां नानाविहगसेविताम्
उपातिजग्मुर् वेगेन शरदण्डां जनाकुलाम्

निकूलवृक्षम् आसाद्य दिव्यं सत्योपयाचनम्
अभिगम्याभिवाद्यं तं कुलिङ्गां प्राविशन् पुरीम्

अभिकालं ततः प्राप्य तेजोऽभिभवनाच् च्युताः
ययुर् मध्येन बाह्लीकान् सुदामानं च पर्वतम्
विष्णोः पदं प्रेक्षमाणा विपाशां चापि शाल्मलीम्

ते श्रान्तवाहना दूता विकृष्टेन सता पथा
गिरि व्रजं पुर वरं शीघ्रम् आसेदुर् अञ्जसा

भर्तुः प्रियार्थं कुलरक्षणार्थं भर्तुश् च वंशस्य परिग्रहार्थम्
अहेडमानास् त्वरया स्म दूता रात्र्यां तु ते तत् पुरम् एव याताः