रामायण · अध्याय 2.015

स रामो रथम् आस्थाय संप्रहृष्टसुहृज्जनः
अपश्यन् नगरं श्रीमान् नानाजनसमाकुलम्

स गृहैर् अभ्रसंकाशैः पाण्डुरैर् उपशोभितम्
राजमार्गं ययौ रामो मध्येनागरुधूपितम्

शोभमानम् असंबाधं तं राजपथम् उत्तमम्
संवृतं विविधैः पण्यैर् भक्ष्यैर् उच्चावचैर् अपि

आशीर्वादान् बहूञ् शृण्वन् सुहृद्भिः समुदीरितान्
यथार्हं चापि संपूज्य सर्वान् एव नरान् ययौ

पितामहैर् आचरितं तथैव प्रपितामहैः
अद्योपादाय तं मार्गम् अभिषिक्तो ऽनुपालय

यथा स्म लालिताः पित्रा यथा पूर्वैः पितामहैः
ततः सुखतरं सर्वे रामे वत्स्याम राजनि

अलम् अद्य हि भुक्तेन परमार्थैर् अलं च नः
यथा पश्याम निर्यान्तं रामं राज्ये प्रतिष्ठितम्

अतो हि न प्रियतरं नान्यत् किं चिद् भविष्यति
यथाभिषेको रामस्य राज्येनामिततेजसः

एताश् चान्याश् च सुहृदाम् उदासीनः कथाः शुभाः
आत्मसंपूजनीः शृण्वन् ययौ रामो महापथम्

न हि तस्मान् मनः कश् चिच् चक्षुषी वा नरोत्तमात्
नरः शक्नोत्य् अपाक्रष्टुम् अतिक्रान्ते ऽपि राघवे

सर्वेषां स हि धर्मात्मा वर्णानां कुरुते दयाम्
चतुर्णां हि वयःस्थानां तेन ते तम् अनुव्रताः

स राजकुलम् आसाद्य महेन्द्रभवनोपमम्
राजपुत्रः पितुर् वेश्म प्रविवेश श्रिया ज्वलन्

स सर्वाः समतिक्रम्य कक्ष्या दशरथात्मजः
संनिवर्त्य जनं सर्वं शुद्धान्तःपुरम् अभ्यगात्

ततः प्रविष्टे पितुर् अन्तिकं तदा जनः स सर्वो मुदितो नृपात्मजे
प्रतीक्षते तस्य पुनः स्म निर्गमं यथोदयं चन्द्रमसः सरित्पतिः