रामायण (संशोधित पाठ) · अध्याय 2.91

सुसंरब्धं तु सौमित्रिं लक्ष्मणं क्रोधमूर्छितम्
रामस् तु परिसान्त्व्याथ वचनं चेदम् अब्रवीत् ॥

किम् अत्र धनुषा कार्यम् असिना वा सचर्मणा
महेष्वासे महाप्राज्ञे भरते स्वयम् आगते ॥

प्राप्तकालं यद् एषो ऽस्मान् भरतो द्रष्टुम् इच्छति
अस्मासु मनसाप्य् एष नाहितं किंचिद् आचरेत् ॥

विप्रियं कृतपूर्वं ते भरतेन कदा न किम्
ईदृशं वा भयं ते ऽद्य भरतं यो ऽत्र शङ्कसे ॥

न हि ते निष्ठुरं वाच्यो भरतो नाप्रियं वचः
अहं ह्य् अप्रियम् उक्तः स्यां भरतस्याप्रिये कृते ॥

कथं नु पुत्राः पितरं हन्युः कस्यांचिद् आपदि
भ्राता वा भ्रातरं हन्यात् सौमित्रे प्राणम् आत्मनः ॥

यदि राज्यस्य हेतोस् त्वम् इमां वाचं प्रभाषसे
वक्ष्यामि भरतं दृष्ट्वा राज्यम् अस्मै प्रदीयताम् ॥

उच्यमानो हि भरतो मया लक्ष्मण तत्त्वतः
राज्यम् अस्मै प्रयच्छेति बाढम् इत्य् एव वक्ष्यति ॥

तथोक्तो धर्मशीलेन भ्रात्रा तस्य हिते रतः
लक्ष्मणः प्रविवेशेव स्वानि गात्राणि लज्जया ॥

व्रीडितं लक्ष्मणं दृष्ट्वा राघवः प्रत्युवाच ह
एष मन्ये महाबाहुर् इहास्मान् द्रष्टुम् आगतः ॥

वनवासम् अनुध्याय गृहाय प्रतिनेष्यति
इमां वाप्य् एष वैदेहीम् अत्यन्तसुखसेविनीम् ॥

एतौ तौ संप्रकाशेते गोत्रवन्तौ मनोरमौ
वायुवेगसमौ वीर जवनौ तुरगोत्तमौ ॥

स एष सुमहाकायः कम्पते वाहिनीमुखे
नागः शत्रुंजयो नाम वृद्धस् तातस्य धीमतः ॥

अवतीर्य तु सालाग्रात् तस्मात् स समितिंजयः
लक्ष्मणः प्राञ्जलिर् भूत्वा तस्थौ रामस्य पार्श्वतः ॥

भरतेनाथ संदिष्टा सम्मर्दो न भवेद् इति
समन्तात् तस्य शैलस्य सेनावासम् अकल्पयत् ॥

अध्यर्धम् इक्ष्वाकुचमूर् योजनं पर्वतस्य सा
पार्श्वे न्यविशद् आवृत्य गजवाजिरथाकुला ॥

सा चित्रकूटे भरतेन सेना धर्मं पुरस्कृत्य विधूय दर्पम्
प्रसादनार्थं रघुनन्दनस्य विरोचते नीतिमता प्रणीता ॥