रामायण (संशोधित पाठ) · अध्याय 2.10

आज्ञाप्य तु महाराजो राघवस्याभिषेचनम्
प्रियार्हां प्रियम् आख्यातुं विवेशान्तःपुरं वशी ॥

तां तत्र पतितां भूमौ शयानाम् अतथोचिताम्
प्रतप्त इव दुःखेन सो ऽपश्यज् जगतीपतिः ॥

स वृद्धस् तरुणीं भार्यां प्राणेभ्यो ऽपि गरीयसीम्
अपापः पापसंकल्पां ददर्श धरणीतले ॥

करेणुम् इव दिग्धेन विद्धां मृगयुणा वने
महागज इवारण्ये स्नेहात् परिममर्श ताम् ॥

परिमृश्य च पाणिभ्याम् अभिसंत्रस्तचेतनः
कामी कमलपत्त्राक्षीम् उवाच वनिताम् इदम् ॥

न ते ऽहम् अभिजानामि क्रोधम् आत्मनि संश्रितम्
देवि केनाभियुक्तासि केन वासि विमानिता ॥

यद् इदं मम दुःखाय शेषे कल्याणि पांसुषु
भूमौ शेषे किमर्थं त्वं मयि कल्याणचेतसि
भूतोपहतचित्तेव मम चित्तप्रमाथिनी ॥

सन्ति मे कुशला वैद्या अभितुष्टाश् च सर्वशः
सुखितां त्वां करिष्यन्ति व्याधिम् आचक्ष्व भामिनि ॥

कस्य वा ते प्रियं कार्यं केन वा विप्रियं कृतम्
कः प्रियं लभताम् अद्य को वा सुमहद् अप्रियम् ॥

अवध्यो वध्यतां को वा वध्यः को वा विमुच्यताम्
दरिद्रः को भवत्व् आढ्यो द्रव्यवान् वाप्य् अकिञ्चनः ॥

अहं चैव मदीयाश् च सर्वे तव वशानुगाः
न ते कंचिद् अभिप्रायं व्याहन्तुम् अहम् उत्सहे ॥

आत्मनो जीवितेनापि ब्रूहि यन् मनसेच्छसि
यावद् आवर्तते चक्रं तावती मे वसुंधरा ॥

तथोक्ता सा समाश्वस्ता वक्तुकामा तद् अप्रियम्
परिपीडयितुं भूयो भर्तारम् उपचक्रमे ॥

नास्मि विप्रकृता देव केनचिन् न विमानिता
अभिप्रायस् तु मे कश्चित् तम् इच्छामि त्वया कृतम् ॥

प्रतिज्ञां प्रतिजानीष्व यदि त्वं कर्तुम् इच्छसि
अथ तद् व्याहरिष्यामि यद् अभिप्रार्थितं मया ॥

एवम् उक्तस् तया राजा प्रियया स्त्रीवशं गतः
ताम् उवाच महातेजाः कैकेयीम् ईषदुत्स्मितः ॥

अवलिप्ते न जानासि त्वत्तः प्रियतरो मम
मनुजो मनुजव्याघ्राद् रामाद् अन्यो न विद्यते ॥

भद्रे हृदयम् अप्य् एतद् अनुमृश्योद्धरस्व मे
एतत् समीक्ष्य कैकेयि ब्रूहि यत् साधु मन्यसे ॥

बलम् आत्मनि पश्यन्ती न मां शङ्कितुम् अर्हसि
करिष्यामि तव प्रीतिं सुकृतेनापि ते शपे ॥

तेन वाक्येन संहृष्टा तम् अभिप्रायम् आत्मनः
व्याजहार महाघोरम् अभ्यागतम् इवान्तकम् ॥

यथाक्रमेण शपसि वरं मम ददासि च
तच् छृण्वन्तु त्रयस्त्रिंशद् देवाः सेन्द्रपुरोगमाः ॥

चन्द्रादित्यौ नभश् चैव ग्रहा रात्र्यहनी दिशः
जगच् च पृथिवी चैव सगन्धर्वा सराक्षसा ॥

निशाचराणि भूतानि गृहेषु गृहदेवताः
यानि चान्यानि भूतानि जानीयुर् भाषितं तव ॥

सत्यसंधो महातेजा धर्मज्ञः सुसमाहितः
वरं मम ददात्य् एष तन् मे शृण्वन्तु देवताः ॥

इति देवी महेष्वासं परिगृह्याभिशस्य च
ततः परम् उवाचेदं वरदं काममोहितम् ॥

वरौ यौ मे त्वया देव तदा दत्तौ महीपते
तौ तावद् अहम् अद्यैव वक्ष्यामि शृणु मे वचः ॥

अभिषेकसमारम्भो राघवस्योपकल्पितः
अनेनैवाभिषेकेण भरतो मे ऽभिषिच्यताम् ॥

नव पञ्च च वर्षाणि दण्डकारण्यम् आश्रितः
चीराजिनजटाधारी रामो भवतु तापसः ॥

भरतो भजताम् अद्य यौवराज्यम् अकण्टकम्
अद्य चैव हि पश्येयं प्रयान्तं राघवं वने ॥

ततः श्रुत्वा महाराज कैकेय्या दारुणं वचः
व्यथितो विलवश् चैव व्याघ्रीं दृष्ट्वा यथा मृगः ॥

असंवृतायाम् आसीनो जगत्यां दीर्घम् उच्छ्वसन्
अहो धिग् इति सामर्षो वाचम् उक्त्वा नराधिपः
मोहम् आपेदिवान् भूयः शोकोपहतचेतनः ॥

चिरेण तु नृपः संज्ञां प्रतिलभ्य सुदुःखितः
कैकेयीम् अब्रवीत् क्रुद्धः प्रदहन्न् इव चक्षुषा ॥

नृशंसे दुष्टचारित्रे कुलस्यास्य विनाशिनि
किं कृतं तव रामेण पापे पापं मयापि वा ॥

सदा ते जननीतुल्यां वृत्तिं वहति राघवः
तस्यैव त्वम् अनर्थाय किंनिमित्तम् इहोद्यता ॥

त्वं मयात्मविनाशाय भवनं स्वं प्रवेशिता
अविज्ञानान् नृपसुता व्याली तीक्ष्णविषा यथा ॥

जीवलोको यदा सर्वो रामस्येह गुणस्तवम्
अपराधं कम् उद्दिश्य त्यक्ष्यामीष्टम् अहं सुतम् ॥

कौसल्यां वा सुमित्रां वा त्यजेयम् अपि वा श्रियम्
जीवितं वात्मनो रामं न त्व् एव पितृवत्सलम् ॥

परा भवति मे प्रीतिर् दृष्ट्वा तनयम् अग्रजम्
अपश्यतस् तु मे रामं नष्टा भवति चेतना ॥

तिष्ठेल् लोको विना सूर्यं सस्यं वा सलिलं विना
न तु रामं विना देहे तिष्ठेत् तु मम जीवितम् ॥

तद् अलं त्यज्यताम् एष निश्चयः पापनिश्चये
अपि ते चरणौ मूर्ध्ना स्पृशाम्य् एष प्रसीद मे ॥

स भूमिपालो विलपन्न् अनाथवत् स्त्रिया गृहीतो हृदये ऽतिमात्रया
पपात देव्याश् चरणौ प्रसारिताव् उभाव् असंस्पृश्य यथातुरस् तथा ॥