पद्म पुराण · अध्याय 6.76

महादेव उवाच-
शृणु सुंदरि वक्ष्यामि स्तोत्रं चाभ्युदयं ततः ।
यच्छ्रुत्वा मुच्यते पापी ब्रह्महा नात्र संशयः

धाता वै नारदं प्राह तदहं तु ब्रवीमि ते ।
तमुवाच ततो देवः स्वयंभूरमितद्युतिः

प्रगृह्य रुचिरं बाहुं स्मारयेच्चौर्ध्वदेहिकम् ।
भगवान्नारायणः श्रीमान्देवश्चक्रायुधोहरिः

शार्ङ्गधारी हृषीकेशः पुराणपुरुषोत्तमः ।
अजितः खड्गभृज्जिष्णुः कृष्णश्चैव सनातनः

एकशृंगो वराहस्त्वं भूतभव्यभवात्मकः ।
अक्षरं ब्रह्म सत्यं तु आदौ चांते च राघवः

लोकानां तु परो धर्मो विष्वक्सेनश्चतुर्भुजः ।
सेनानी रक्षणस्त्वं च वैकुंठस्त्वं जगत्प्रभुः

प्रभवश्चाव्ययस्त्वं च उपेंद्रो मधुसूदनः ।
पृश्निगर्भो धृतार्चिस्त्वं पद्मनाभो रणांतकृत्

शरण्यं शरणं च त्वामाहुः सेन्द्रा महर्षयः ।
ऋक्सामश्रेष्ठो वेदात्मा शतजिह्वो महर्षयः

त्वं यज्ञस्त्वं वषट्कारस्त्वमोंकारः परंतपः ।
शतधन्वा वसुः पूर्वं वसूनां त्वं प्रजापतिः

त्रयाणामपि लोकानां आदिकर्ता स्वयंप्रभुः ।
रुद्राणामष्टमो रुद्रः साध्यानामपि पंचमः

आश्विनौ चापि कर्णौ ते सूर्यचंद्रौ च चक्षुषी ।
अंते चादौ च मध्ये च दृश्यसे त्वं परंतपः

प्रभवो निधनं चास्य न विदुः को भवानिति ।
दृश्यसे सर्वलोकेषु गोषु च ब्रह्मणेषु च

दिक्षु सर्वासु गगने पर्वतेषु गुहासु च ।
सहस्रनयनः श्रीमाञ्छतशीर्षः सहस्रपात्

त्वं धारयसि भूतानि वसुधां च सपर्वताम् ।
अंतःपृथिव्यां सलिले सर्वसत्वमहोरगः

त्रींल्लोकान्धारयन्नास्ते देवगंधर्वदानवान् ।
अहं ते हृदयं राम जिह्वा देवी सरस्वती

देवा रोमाणि गात्रेषु निर्मितास्ते स्वमायया ।
निमिषस्ते स्मृता रात्रिरुन्मेषो दिवसस्तथा

संस्कारस्ते भवेद्देहो न तदस्ति विना त्वया ।
जगत्सर्वं शरीरे तत्स्थैर्यं च वसुधातलम्

अग्निः कोपः प्रसादस्ते शेषः श्रीमांश्च लक्ष्मणः ।
त्वया लोकास्त्रयः क्रांताः पुराणैर्विक्रमैस्त्रिभिः

त्वयेंद्रश्च कृतो राजा बलिर्बद्धो महासुरः ।
लोकान्संहृत्य कालस्त्वं निवेश्यात्मनि केवलम्

करोष्येकार्णवं घोरं दृश्यादृश्ये च नान्यथा ।
त्वया सिंहवपुः कृत्वा परमं दिव्यमुत्तमम्

भयदः सर्वभूतानां हिरण्यकशिपुर्हतः ।
त्वमश्ववदनो भूत्वा पातालतलमाश्रितः

संहृतं परमं हव्यं रहस्यं वै पुनः पुनः ।
यत्परं श्रूयते ज्योतिर्यत्परं श्रूयते परः

यत्परं परतश्चै वपरमात्मेति कथ्यते ।
परो मंत्रः परं तेजस्तमेव हि निगद्यसे

हव्यं कव्यं पवित्रं च प्राप्तिः स्वर्गापवर्गयोः ।
स्थित्युत्पत्तिविनाशांस्ते त्वामाहुः प्रकृतेः परम्

यज्ञश्च यजमानश्च होता चाध्वर्युरेव च ।
भोक्ता यज्ञफलानां च त्वं वै वेदैश्च गीयसे

सीतालक्ष्मीर्भवान्विष्णुर्देवः कृष्णः प्रजापतिः ।
वधार्थं रावणस्य त्वं प्रविष्टो मानुषीं तनुम्

तदिदं च त्वया कार्यं कृतं धर्मभृतां वर ।
निहतो रावणो राम प्रहृष्टा देवताः कृताः

अमोघं देववीर्यं ते न ते मोघः पराक्रमः ।
अमोघदर्शनं राम न च मोघस्तव स्तवः

अमोघास्ते भविष्यंति भक्तिमंतो नरा भुवि ।
ये च त्वां देव संभक्ताःपुराणं पुरुषोत्तमम्

इममार्षस्तवं पुण्यमितिहासं पुरातनम् ।
ये नराः कीर्तयिष्यंति नास्ति तेषां पराभवः

कथमिह हि पराभवं व्रजेयुः पुरुषवराः पुरुषोत्तमे हि भक्ताः ।
नहि जगति चतुर्भुजप्रियाणां त्रिदश इहास्ति वरप्रदो विशिष्टः

स्तोत्राणां प्रवरं स्तोत्रं राघवस्य महात्मनः ।
त्रिकाले यः पठेन्नित्यं महापातकवानपि

संध्याकाले द्विजश्रेष्ठैः श्राद्धकाले विशेषतः ।
पठनीयं प्रयत्नेन भक्तिभावेन चेतसा

इदं गोप्यं हि परमं नाख्येयं कर्हिचित्क्वचित् ।
पठनान्मुक्तिमाप्नोति सात्त्वतः स भवेद्ध्रुवम्

प्रथमं पिंडपूजांते ब्राह्मणैर्द्विजसत्तमैः ।
पठितव्यमिदं स्तोत्रं श्राद्धमक्षयमाप्नुयात्

इदं पवित्रं परमं जनानां मुक्तिदायकम् ।
लिखित्वा वै गृहे यस्तु धारयेत्सुसमाधिना

आयुः श्रीश्च बलं तस्य वृद्धिं याति दिनेदिने ।
लिखित्वा ब्राह्मणे दद्याद्धीमान्यो वै कदाचन

विमुक्ताः पूर्वजास्तस्य यांति विष्णोः परं पदम् ।
चतुर्णां चैव वेदानां पाठे चैव तु यत्फलम्

समवाप्नोति जापेन नरः स्तोत्रं पठन्जपन् ।
धृत्वा वै शंखचक्रादि ब्राह्मणैर्वेदतत्परैः

श्राद्धकाले महादेवि अक्षयं तद्भवेद्ध्रुवम् ।
कंठे पद्माक्षमालां च शंखचक्रादिधारणम्

ततः श्राद्धं प्रकुर्वीत इदं स्तोत्रं पठन्जपन् ।
विधिना भक्तिभावेन पूर्णं भवति नान्यथा

अतो भक्तिमता पुंसा पठनीयं प्रयत्नतः ।
पठनात्सर्वमाप्नोति स नरः सुखमेधते

इति श्रीपाद्मे महापुराणे पंचपंचाशत्साहस्र्यां संहितायामुत्तरखंडे उमामहेश्वरसंवादे आभ्युदयिकमूर्ध्वदैहिकस्तोत्रं नाम षट्सप्ततितमोऽध्यायः