पद्म पुराण · अध्याय 6.102

नारद उवाच-
पतितं वीरभद्रं तु दृंष्ट्वा रुद्रगणा भयात् ।
आगतास्ते रणं हित्वा क्रोशमाना महेश्वरम्

अथ कोलाहलं श्रुत्वा गणानां चंद्रशेखरः

अभ्ययाद्वृषमारूढः संग्रामं प्रहसन्निव ।
रुद्रमायां तमालोक्य सिंहनादैर्गणाः पुनः

निवृत्ताः संगरे दैत्यान्निजघ्नुः शरवृष्टिभिः ।
दैत्याश्च भीषणं रुद्रं दृष्ट्वा सर्वे विदुद्रुवुः

कार्त्तिकव्रतिनं दृष्ट्वा पातकानीव तद्भयात् ।
अथ जालंधरो दैत्यान्विद्रुतान्प्रेक्ष्य संगरे

रोषादधावच्चंडीशं मुंचन्बाणान्सहस्रशः ।
शुंभो निशुंभोऽश्वमुखः कालनेमिर्बलाहकः

खड्गरोमा प्रचंडश्च घस्मरश्च शिवं ययुः ।
बाणांधकारसंच्छन्नं दृष्ट्वा गणबलं शिवः

तद्बाणजालं विच्छिद्य स्वबाणैरावृणोन्नभः ।
दैत्यांश्च बाणवात्याभिः पीडितानकरोत्तदा

प्रचंडजालबाणौघैरपातयत भूतले ।
खड्गरोम्णः शिरः कोपात्तथा परशुनाच्छिनत्

बलाहकस्य च शिरः खंट्वागेनाकरोद्द्विधा ।
बद्ध्वा च घस्मरं दैत्यं पाशेनाभ्यहनाद्भुवि

वृषभेण हताः केचित्केचिद्बाणैर्निराकृताः ।
न शेकुरसुराः स्थातुं गजाः सिंहार्दिता यथा

ततः कोपपरीतात्मा वेगाद्रुद्रं जलंधरः ।
आह्वयामास समरे तीव्राशनिसमस्वनः

जलंधर उवाच-
युध्यस्वाद्य मया सार्द्धं किमेभिर्निहितैस्तव ।
यच्च किंचिद्बलं तेऽस्ति तद्दर्शय जटाधर

नारद उवाच।
इत्युक्त्वा बाणसप्तत्या जघान वृषभध्वजम् ।
तानप्राप्तान्शितैर्बाणैश्चिच्छेद प्रहसन्निव

ततो हयान्ध्वजं छत्रं धनुश्चिच्छेद सप्तभिः ।
सच्छिन्नधन्वा विरथो गदामादाय वीर्यवान्

अभ्यधावच्छिवस्तावद्गदाबाणैर्द्विधाकरोत् ।
तथापि मुष्टिमुद्यम्य ययौ रुद्रजिघांसया

तावच्छिवेन बाणौघैः क्रोशमात्रमपाकृतः ।
ततो जालंधरो दैत्यो मत्वा रुद्रं बलाधिकम्

ससर्ज मायां गांधर्वीमद्भुतां रुद्रमोहिनीम् ।
ततो जगुश्च ननृतुर्गंधर्वाप्सरसांगणाः

तालवेणुमृदंगांश्च वादयंतः परस्परम् ।
तं दृष्ट्वा महदाश्चर्यं रुद्रो नादविमोहितः

पतितान्यपि शस्त्राणि करेभ्यो न विवेद सः ।
एकाग्रभूतमालोक्यरुद्रं दैत्यो जलंधरः

कामार्त्तः सञ्जगामाशु यत्र गौरी स्थिताभवत् ।
युद्धे शुंभनिशुंभाख्यौ स्थापयित्वा महाबलौ

दशदोर्दंडपंचास्यस्त्रिनेत्रश्च जटाधरः ।
महावृषभमारूढः स बभूव जलंधरः

अथ रुद्रं समायांतमालोक्य भववल्लभा ।
अभ्याययौ सखीमध्यात्तद्दर्शनपथेऽभवत्

यावद्ददर्श चार्वगीं पार्वतीं दनुजेश्वरः ।
तावत्स वीर्यं मुमुचे जडांगश्चाभवत्तदा

अथ ज्ञात्वा तदा गौरी दानवं भयविह्वला ।
जगामांतर्हिता तावत्सा तदोत्तरमानसम्

तामदृष्ट्वा तदा दैत्यः क्षणाद्विद्युल्लतामिव ।
जवेनायात्पुनर्युद्धं यत्र देवो वृषध्वजः

पार्वत्यपि महाविष्णुं सस्मार मनसा तदा ।
तावद्ददर्श तं देवी सोपविष्टं समीपगम्

पार्वत्युवाच।
विष्णो जलंधरो दैत्यः कृतवान्परमाद्भुतम् ।
तत्किं न विदितं तेऽस्ति चेष्टितं तस्य दुर्मतेः

श्रीभगवानुवाच-
तेनैव दर्शितः पंथा वयमप्यन्वयामहे ।
नान्यथा स भवेद्वध्यः पातिव्रत्यात्सुरक्षितः

नारद उवाच-
जगाम विष्णुरित्युक्त्वा पुनर्जालंधरं पुरम् ।
अथ रुद्रश्च गंधर्वानुगतः संगरे स्थितः

अंतर्द्धानगतां मायां दृष्ट्वा तु बुबुधे तदा ।
ततः शिवो विस्मितमानसः पुनर्जगाम युद्धाय जलंधरं रुषा

स चापि दैत्यः पुनरागतं शिवं दृष्ट्वा शरौघैः समवाकिरद्रणे

इति श्रीपाद्मे महापुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायामुत्तरखंडे कार्त्तिकमाहात्म्ये श्रीकृष्णसत्यभामासंवादे दैत्यकपटवर्णनोनाम द्व्यधिकशततमोऽध्यायः