पद्म पुराण · अध्याय 2.114

कुंजल उवाच-
अथ ते दानवाः सर्वे हुंडस्य परिचारकाः ।
नहुषस्यापि संवादं रंभया तु यथाश्रुतम्

आचचक्षुश्च दैत्येंद्रं हुंडं सर्वं सुभाषितम् ।
तमाकर्ण्य स चुक्रोध दूतं वाक्यमथाब्रवीत्

गच्छ वीर ममादेशाज्जानीहि पुरुषं हि तम् ।
संभाषते तया सार्द्धं पुरुषः शिवकन्यया

स्वामिनिर्देशमाकर्ण्य जगाम लघुदानवः ।
विविक्ते नहुषं वीरमिदं वचनमब्रवीत्

रथेन साश्वसूतेन दिव्येन परितिष्ठति ।
धनुषा दिव्यबाणैस्तु सभायां हि भयंकरः

कस्य केन तु कार्येण प्रेषितः केन वैभवान् ।
अनया रंभया तेऽद्य अन्यया शिवकन्यया

किमुक्तं तत्स्फुटं सर्वं कथयस्व ममाग्रतः ।
हुंडस्य देवमर्दस्य न बिभेति भवान्कथम्

एतन्मे सर्वमाचक्ष्व यदि जीवितुमिच्छसि ।
सत्वरं गच्छ मा तिष्ठ दुःसहो दानवाधिपः

नहुष उवाच-
योऽसावायुर्बली राजा सप्तद्वीपाधिपः प्रभुः ।
तस्य मां तनयं विद्धि सर्वदैत्यविनाशनम्

नहुषं नाम विख्यातं देवब्राह्मणपूजकम् ।
हुंडेनापहृतं बाल्ये स्वामिना तव दानव

सेयं कन्या शिवस्यापि दैत्येनापहृता पुरा ।
घोरं तपश्चरत्येषा हुंडस्यापि वधाय च

योहमादौ हृतो बालस्त्वया यः सूतिकागृहात् ।
दास्या अपि करे दत्तः सूदस्यापि दुरात्मना

वधार्थं श्रूयतां पाप सोहमद्य समागतः ।
अस्यापि हुंडदैत्यस्य दुष्टस्य पापकर्मणः

अन्यांश्च दानवान्घोरान्नयिष्ये यमसादनम् ।
मामेवं विद्धि पापिष्ठ एवं कथय दानवम्

एवमाकर्ण्य तत्सर्वं नहुषस्य महात्मनः ।
गत्वा हुंडं स दुष्टात्मा आचचक्षेऽस्य भाषितम्

निशम्य तन्मुखात्तूर्णं चुक्रोध दितिजेश्वरः ।
कस्मात्सूदेन पापेन तया दास्या न घातितः

सोयं वृद्धिं समायातो मया व्याधिरुपेक्षितः ।
अथैनं घातयिष्यामि अनया शिवकन्यया

आयोः पुत्रं खलं युद्धे बाणैरेभिः शिलाशितैः ।
एवं सचिंतयित्वा तु सारथिं वाक्यमब्रवीत्

स्यंदनं योजयस्व त्वं तुरगैः साधुभिः शिवैः ।
सेनाध्यक्षं समाहूय इत्युवाच समातुरः

सज्जतां मम सैन्यं त्वं शूरान्नागान्प्रकल्पय ।
सारोहैस्तुरगान्योधान्पताकाच्छत्रचामरैः

चतुरंगबलं मेऽद्य योजयस्व हि सत्वरम् ।
एवमाकर्ण्य तत्तस्य हुंडस्यापि ततो लघुः

सेनाध्यक्षो महाप्राज्ञः सर्वं चक्रे यथाविधि ।
चतुरंगेन तेनासौ बलेन महता वृतः

जगाम नहुषं वीरं चापबाणधरं रणे ।
इंद्रस्य स्यंदने युक्तं सर्वशस्त्रभृतां वरम्

उद्यंतं समरे वीरं दुरापं देवदानवैः ।
पश्यंति गगने देवा विमानस्था महौजसः

तेजोज्वालासमाकीर्णं द्वितीयमिव भास्करम् ।
सूत उवाच-
अथ ते दानवाः सर्वे ववृषुस्तं शरोत्तमैः

खड्गैः पाशैर्महाशूलैः शक्तिभिस्तु परश्वधैः ।
युयुधुः संयुगे तेन नहुषेण महात्मना

संरब्धा गर्जमानास्ते यथा मेघा गिरौ तथा ।
तद्विक्रमं समालोक्य आयुपुत्रः प्रतापवान्

इंद्रायुधसमं चापं विस्फार्य स गुणस्वरम् ।
वज्रस्फोटसमः शब्दश्चापस्यापि महात्मनः

नहुषेण कृतो विप्रा दानवानां भयप्रदः ।
महता तेन घोषेण दानवाः प्रचकंपिरे

कश्मलाविष्टहृदया भग्नसत्वा महाहवे

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने चतुर्दशाधिकशततमोऽध्यायः