महाभारत · अध्याय 7.57

अङ्गं च पौरवं वीरं मृतं सृञ्जय शुश्रुम ।
सहस्रं यः सहस्राणां श्वेतानश्वानवासृजत् ॥

तस्याश्वमेधे राजर्षेर्देशाद्देशात्समीयुषाम् ।
शिक्षाक्षरविधिज्ञानां नासीत्सङ्ख्या विपश्चिताम् ॥

वेदविद्याव्रतस्नाता वदान्याः प्रियदर्शनाः ।
सुभिक्षाच्छादनगृहाः सुशय्यासनभोजनाः ॥

नटनर्तकगन्धर्वैः पूर्णकैर्वर्धमानकैः ।
नित्योद्योगैश्च क्रीडद्भिस्तत्र स्म परिहर्षिताः ॥

यज्ञे यज्ञे यथाकालं दक्षिणाः सोऽत्यकालयत् ।
द्विपान्दशसहस्राख्यानदात्काञ्चनसंवृतान् ॥

यः सहस्रं सहस्राणि कन्या हेमविभूषिताः ॥ धूर्युजाश्वगजारूढाः सगृहक्षेत्रगोशताः ।

शतं शतसहस्राणि स्वर्णमालानथर्षभान् ॥ गवां सहस्रानुचरान्दक्षिणामत्यकालयत् ।

हेमशृङ्ग्यो रौप्यखुराः सवत्साः कांस्यदोहनाः ॥ दासीदासखरोष्ट्रांश्च प्रादादाजाविकं बहु ।

रत्नानां विविधानां च विविधांश्चान्नपर्वतान् ॥ तस्मिन्संवितते यज्ञे दक्षिणामत्यकालयत् ।

तत्रास्य गाथा गायन्ति ये पुराणविदो जनाः ॥ अङ्गस्य यजमानस्य अपि विष्णुपदे वयम् ।

अमाद्यदिन्द्रुः सोमेन दक्षिणाभिर्द्विजातयः ।
देवमानुषगन्धर्वांश्चात्यरोचन्त दक्षिणाः ॥

अङ्गस्य यजमानस्य स्वधर्माधिगताः शुभाः ।
गुणोत्तरास्तु क्रतवस्तस्यासन्सार्वकामिकाः ॥

स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतस्त्वया । पुत्रात्पुण्यतरस्तुभ्यं मा पुत्रमनुतप्यथाः ।
अयज्वानमदक्षिण्यमभि श्वैत्येत्युदाहरत् ॥