लल्लेश्वरीवाक्यानि · अध्याय 1
ओं
श्रीगणेशाय नमः
अथ
लल्लेश्वरीवाक्यानि
श्रीराजानकभास्कराचार्यसंदृब्धसंस्कृतपद्योपेतानि ।
नुत्वा देवं श्रीगणेशं सुरेशं
स्मृत्वा चित्ते श्रीगुरोः पादुकां च ।
लल्लादेवीप्रोदितं वाक्यजातं
पद्यैर्दृब्धं रच्यते भास्करेण
अब्यासि सविकास लय व्वथू,
गगनस सगुण म्यूलु समिचटा ।
शून्य गलु त अनामय म्वतू,
इहुय उपदेश छुय भटां
आभ्यासेन लयं नीते दृश्ये शुन्यत्वमागते ।
साक्षिरूपं शिष्यते तच्छान्ते शून्येऽप्यनामयम्
प्. २) वाक मानस क्वल अक्वल ना अति,
छ्वपि मुद्रि अति न प्रवेश ।
रोजन शिव शक्त ना अति,
म्वतुयय कु।ह त सुय उपदेश
वाङ्मानसं च तन्मुद्रे शिवशक्ति कुलाकुले ।
यत्र सर्वमिदं लीनमुपदेशं परं तु तत्
लल्ल ब्वह द्रायस लो-लरे,
छाडान लुस्तुम दिन क्योह राथ ।
वुछुम पण्डित पननि-गरे,
सुय म्य रटुमस नक्षतुर साथ
लल्लाहं निर्गता दूरमन्वेष्टुं शंकरं विभुम् ।
भ्रान्त्वा लब्धो मया स्वस्मिन्देहे देवो गृहे स्थितः ॥
दमादम करुमस दमनहाले,
प्रजल्योम दीप त ननेयम जाथ ।
अन्दर्युमु प्रकाश न्यबर छटुम,
गटि रटुम त करूमस थफ
प्. ३) ततः प्राणादिरोधेन प्रज्वाल्य ज्ञानदीपिकाम् ।
स्फुटं दृष्टो मया तत्र चित्स्वरूपो निरामयः
पर त पान यमि समुय मोन
यमि हिहुय मोन दिन क्योह राथ ।
यमिसय अदुयु मन साम्पुन,
तमिय ड्यूठुय सुरगुरुनाथ
आत्मा परो दिनं रात्रिर्यस्य सर्वमिदं समम् ।
भातमद्वैतमनसस्तेन दृष्टोऽमरेश्वरः
चिदानन्दस ज्ञानप्रकाशस
इमौ च्यूनुय तिम जीवन्ती मुक्ती ।
विषमिस संसारनिस पाशस,
अबुद्धव गण्डशत शत दितिय
चिदानन्दो ज्ञानरूपः प्रकाशाख्यो निरामयः ।
यैर्लब्धो देहवन्तोऽपि मुक्तास्तेऽन्येऽन्यथा स्थिताः
नाथ ना पान ना पर- जोनुम,
सदायि बोदुम एकुय देह ।
चह ब्वह ब्वह चह म्युलु ना जोनुम,
चह कुस ब्वह क्वस्स छुह संदेह
प्. ४) नाथ न त्वं न चात्मापि ज्ञातो देहाभिमानतः ।
स्वस्यैक्यं च त्वया तेन का आवामिति संशयः
शिव वा केशव वा जिन वा,
कमलजनाथ नाम दारिन युस ।
म्य अबलि कासितन भवरुज,
सुह वा सुह वा सुह वा सुह
शिवो वा केशवो वापि जिनो वा द्रुहिणोऽपि वा ।
संसाररोगेणाक्रान्तामवलां मां चिकित्सतु
भान गलु ताय प्रकाश आव जूने,
चन्द्र गलु ताय म्वतू चित ।
चित गलु ताय के।ह ति ना कुने,
गैय भूर भुवः स्वर मीलिथ कतु
भानौ नष्टे काशते चन्द्रबिम्बं
तस्मिन्नष्टे काशते चित्तमेव ।
चित्ते नष्टे दृश्यजातं क्षणेन
पृथ्व्यादीदं गच्छति क्वापि सर्वम्
प्. ५) व्वथ रैण्या अर्चुन सुखर,
अथि अल पल वखुर ह्यथ ।
यदुवनय जानख परमपद,
अक्षर हिशीखर क्षिशीखर ह्यथ
उत्तिष्ठ शाक्तिकस्त्रि त्वं पूजयेशं सुरादिभिः ।
यदि ज्ञातमक्षरं तत्त्वया तेनापि का क्षतिः
तन्त्र गलि - ताय मन्त्र म्वचे,
मन्त्र गलु ताय म्वतुय चित्त ।
चित्त गलु-ताय के।ह ति ना कुने,
शून्यस शून्याह मीलिथ गौव
तन्त्रं सर्वं लीयते मन्त्र एव
मन्त्रश्चित्ते लीयते नादमूलः ।
चित्ते लीने लीयते सर्वमेव
दृश्यं द्रष्टा शिष्यते चित्स्वरूपः
ह्यथ करिथ राज्य फेरि ना,
दिथ करिथ तृप्ति ना मन ।
लोभ विना जीव मरि ना,
जीवन्त मरि-ताय सुय छुय ज्ञान
प्. ६) दातुर्मनस्तृप्यति नैव राज्यं
दत्त्वा ग्रहीतुश्च तदेव लब्ध्वा ।
जीवोऽपि लाभेन न मृत्युमेति
मृतस्य नैवास्ति न जातु मृत्युः
इमय षह च्य तिमय षह म्य,
श्यामगला च्य विन तोठुस छुह
इहुय भिन्नाभेद च्य त म्य,
चह षन स्वामी ब्वह ष्यि मुषिस
यदेव षट्कं ते देव तदेव च मम प्रभो ।
नियोक्ता त्वं नियोज्याहं तस्यास्तीत्यावयोर्भिदा
शिव गुरु ताय केशव पलनस,
ब्रह्मा पायहर्यन व्वलस्यस ।
योगी योगकलि पर्जान्यस,
कुस देव अश्ववार प्यठ चेड्यस
शिवोऽश्वः केशवस्तस्य पर्याणमात्मभूस्तथा ।
पादयन्त्रं तत्र योग्यः सादी क इति मे वद
प्. ७) अनाहत खस्वरूप शुन्यालय,
यस नाव ना वर्ण ना रूप ना गोत्र ।
अहंनिनाद बिन्द त यवोन,
सुय अश्ववार प्यठ चेड्यस
अनाहतः खस्वरूपः शून्यस्थो विगतामयः ।
अनामरूपवर्णोऽजो नादबिन्द्वात्मकोऽस्ति सः
तूरि सलिल खटु ताय तूरि
ह्यम्य त्रिगैय भिन्ना भिन्न विमशा ।
चैतन्य रव भाति सब समे,
शिवमय चराचर जग पश्या
मायाजाड्यं तज्जडं बोधनीरं
संसृत्याख्यं तद्घनत्वं हिमं च ।
चित्सूर्येऽस्मिन् प्रोदिते त्रीणि सद्यो
जाड्यान्मुक्तं नीरमाद्यं शिवाख्यम्
देह वटा देवर वटा
प्यठ ब्वन छुय एकवाट ।
पूज कस करख हूटबटां,
कर मनस त पवनस संगाट
प्. ८) चैत्यं देवो निर्मितौ द्वौ त्वया यौ
पूजाहेतोस्तौ शिलातो न भिन्नौ ।
देवोऽमेयश्चित्स्वरूपो विधेयं
तद्व्याप्त्यर्थं प्राणचित्तैक्यमेव
आसा बोल परिनम सासा,
म्य मनि वासा खेद ना ह्यये ।
यदुवय शंकर बखच आसा,
मकुरिस स्वासा मल क्याह प्यये
अवाच्यानां सहस्राणि कथयन्तु न मन्मनः ।
मालिन्यमेत्युदासीनं रजोभिर्मकुरो यथा
अछान आय त गछुन गछे,
पकुन गछे दिन क्योह व राथ ।
योरय आय तूरि गछुन गछे
के।ह न-त के।ह न-त के।ह न-त क्याह
जराऽगता क्षीणतरोऽद्य देहो
जातोऽवसायो गमनाय कार्यः ।
समागताः स्मो यत एव तत्र
गन्तव्यमेवेह दृढं न किञ्चित्
प्. ९) मूढव दीशिथ त पशिथ लाग,
जरु त कलु श्र्वतवोन जडरूपि आस ।
युस यिय दपिय तस तिथु बोल,
सुय छुय तत्त्वविदस अभ्यास
ज्ञात्वा सर्वं मूढवत्तिष्ठ स्वस्थः
श्रुत्वा सर्वं श्रोत्रहीनेन भाव्यम् ।
दृष्ट्वा सर्वं तूर्णमन्धत्वमेहि
तत्त्वाभ्यासः कीर्तितोऽयं बुधेन्द्रैः
गाल गाडिन्यम बोल पडिन्यम,
दपिन्यम तिह यस यिथु रोचे ।
सहजकुसुमव पूज कारिन्यम,
ब्वह अमलाञ कस क्याह म्वचे
निन्दन्तु वा मामथ वा स्तुवन्तु
कुर्वन्तु वार्चां विविधैः सुपुष्पैः ।
न हर्षमायाम्यथ वा विषादं
विशुद्धबोधामृतपानस्वस्था
प्. १०) दिन छ्यजि त रजन आसे,
भूतल गगनस कुन विकासे ।
चन्द्रि राह ग्रोसुन मावसि,
शिव पूजन ग्वाह चित्त आत्मसि
नाशं गतेऽर्के खलु मानसंज्ञे
मेयक्षयाख्या रजनी विभाति ।
जीवाख्यचन्द्रः शिवधाम्नि लीनः
स्वाहन्त्वराहुं ग्रसते च सद्यः
मनस त भवसरस छु त,
कोप निरता नार-छ्वख ।
ल्यक लजिताय ब्वह ना कुने,
तुलि तुल ताय तूलु ना के।ह
क्रुद्धं मनो वह्निसमानरूपं
तिरस्कृतं भारनतं विभाति ।
विचारतः सर्वविकारहीनं
विशुद्धबोधैकस्वरूपमेव
प्. ११) शील त मान छुय पाञि क्रञ्ज्य,
म्वछि यमि रटु मल्लयुद्ध वाव ।
हस्तु युस मस्तवाल ग।डे,
तिह यस तगि सुह अद न्यहाल
शीलस्य मानस्य च रक्षणं भटै-
स्तैरेव शक्यं निपुणं विधातुम् ।
वायुं करेणाथ गजं च तन्तुना
यैः शक्यते स्तम्भयितुं सुधीरैः
षह वन चटिथ शशिकल वुजूम,
प्रकृथ हुजूम पवनसूतिय ।
लोलकि नार-सूत्य वालिञ्ज बुजूम,
शंकर लबुम तमिय साती
कामादिकं काननषट्कमेत-
च्छित्त्वामृतं बोधमयं मयाप्तम् ।
प्राणादिरोधात् प्रकृतिं च भक्त्या
मनश्च दग्ध्वा शिवधाम लब्धम्
प्. १२) चित्त तुरुग गगनि भ्रमवोन,
निमेष अकि छण्डि योजनलछ ।
चैतन्यवगि यमि रटिथ जोन,
प्राण अपान फुटरिथ पखच्य
चित्ताभिधः सर्वगतिस्तुरङ्गः
क्षणान्तरे योजनलक्षगामी ।
धार्यो बुधेन्द्रेण विवेकवल्गा-
नोदेन वायुद्वयपक्षरोधात्
ख्यथ ग।डिथ ना शमि मानस,
भ्रान्त यिमव त्रावू तिम गैय खसिथ ।
शास्त्र बूजु जि यमभंग कुरू,
सुह नो पचु ताय धन्या लूसिति
खादनाद्भूषणाद्वापि मनो यस्य गतभ्रमम् ।
स मुक्तो नोत्तमर्णाद्यो गृह्णात्यर्थं हि सोऽनृणः
यव तूर चलि तिम अम्बर ह्यति,
ब्वछ यव चलि तिय आहार अन ।
चित्त नृप स्वविचारस प्यत,
चिता देहस वान क्याह वन
प्. १३) शीतार्थं वसनं ग्राह्यं क्षुधार्थं भोजनं तथा ।
मनो विवेकितां नेयमलं भोगानुचिन्तनैः
सहजस शम त दम नो गछे,
इछि प्रावख मुक्तिद्वार ।
सलिलस लवण जन मीलिथ त गछि,
तोति छुय दुर्लभ सहज-विचार
स्वभावलभ्दौ न शमोऽस्ति कारणं
तथा दमः किं तु परं विवेकः ।
नीरैकरूपं लवणं यथा भवेत्-
तथैकताप्तावपि नैष लभ्यः
लोभ मारुनु सहज विचारुनु
द्वगु जानुन कल्पन त्राव ।
निश छुय त दूरु मव जानुनु,
शून्यस शून्याह मीलिथ गौव
लोभं त्यक्त्वा वैमनस्यं च तद्वत्-
कार्यो नित्यं स्वस्वभावावमर्शः ।
शून्याच्छून्यं नैव भिन्नं यथैवं
तस्मात्त्वं तद्भेदबुद्धिर्वृथैव
प्. १४) मकुरस जन मल चलुम मनस,
अद म्य लबूम जनस जान ।
सुह ययलि ड्यूठुमु निश पानस,
सोरुय सुय ताय ब्वह नव के।ह
चित्तादर्शे निर्मलत्वं प्रयाते
प्रोद्भूता मे स्वे जने प्रत्यभिज्ञा ।
दृष्टो देवः स्वस्वरूपो मयासौ
नाहं न त्वं नैव चायं प्रपञ्चः
के।ह छिय न्यन्दर्यहति वुदिय,
के।चन वुद्यन न्यसर प्यये ।
के।ह् छिय स्नान करिथ अपूतिय,
के।ह् छिय गृह बजिथ अक्रिय
कश्चित् प्रसुप्ताऽपि विबुद्ध एव
कश्चित् प्रबुद्धोऽपि च सुप्ततुल्यः ।
स्नातोऽपि कश्चिदशुचिर्मतो मे
भुक्त्वा स्त्रियं चाप्यपरः सुपूतः
प्. १५) अकुय ओंकार युस नाभि दरे,
कम्बुय ब्रह्माण्डस सुम गरे ।
अकुय मन्तर युस च्यतस करे,
तस सास मन्तर क्याह जन करे
आ ब्रह्माण्डं नाभितो येन नित्य-
मोंकाराख्यो मन्त्र एको धृतोऽयम् ।
कृत्वा चित्तं तद्विमर्शैकसारं
किं तस्यान्यैर्मन्त्रवृन्दैर्विधेयम्
संसारस आयस तपसे,
बोधप्रकाश लबुम सहज ।
मर्यम न कु।ह त मर न कै।सि,
मर नेछ त लस नेछ
आसाद्य संसारमहं वराकी
प्राप्ता विशुद्धं सहजं प्रबोधस् ।
म्रिये न कस्यापि न कोऽपि मे वा
मृतामृते मां प्रति तुल्यरूपे
प्. १६) द्वादशान्त-मण्डल यस देवस थजूय,
नासिक पवन अनाहत रव ।
स यस कल्पन अन्तिह चजूय
पानय देव त अर्चुन कस
यो द्वादशान्ते स्वयमेव कल्पिते
सदोदिते देवगृहे स्वयं स्थितः ।
संप्रेरयन् प्राणरविं स शंकरो
यस्यात्मभूतः स कमर्चयेद् बुधः
प्रथय तीर्थन गछान सन्यासि,
ग्वारनि सुदर्शन मिलु ।
चित्ता परिथ मव निष्पत आस,
देशख दूर्या द्रमन नीलिय
यत्नेन मोक्षैकधियः सदामी
सन्यासिनस्तीर्थवरान् प्रयान्ति ।
चित्तैकसाध्यो न स लभ्यते तै-
र्दूर्वास्थलं भात्यतिनीलमारात्
प्. १७) पवन पूरिथ युस अनि वगे,
तस ब्वन स्पर्शि न ब्वछ त त्रेश ।
तिह यस करुन अन्तिह तगे,
सुह संसारस ज्ययि न नेछ
यः पूरकेण चित्तं स्वं रोधयेत्क्षुत्तृडादिकम् ।
न पीडयति संसारे सफलं चास्य जीवितम्
जल थमुनु हुतवह तरनावुन,
ऊर्ध्व-गमन परिवर्जिथ चर्यथ ।
काठधेनि द्वद श्रमावुन,
अन्तिह सकलु कपट-चर्यथ
नीरस्तम्भो वह्निशैत्यं तथैव
पादैस्तद्वद्व्योमयानमशक्यम् ।
दोहो धेनोः काष्ठमययास्तथैव
सर्वं चैतज्जृम्भितं कैतवस्य
कुसु पुशु ताय क्वस्स पुशाञी,
कम कुसम लागिज्यस पूजे ।
कमि सर गडु दिज्यस जलधानी,
कवसन मन्त्र शंकर वुजे
प्. १८) कः पौष्पिकः कापि च तस्य पत्नी
पुष्पैश्च कैर्देववरस्य पूजा ।
कार्या तथा किं गडुकं विधेयं
मंत्रश्च कस्तत्र वद प्रयोज्यः
मन पुशुं ताय यछ पुशाञी,
भावकि कुसम लागिज्यस पूजे ।
शशि-रस गडु दिज्यस जलधानी,
छ्वपि मंत्र शंकर वुजे
इच्छामनोभ्यां ननु पौष्पिकाभ्या-
मादाय पुष्पं दृढभावनाख्यम् ।
स्वानन्दपूरैर्गडुकं च दत्त्वा
मौनाख्यमंत्रेण समर्चयेशम्
आयस कमि दिशि त कमि वते,
गछ कमि वति कव जान वथ ।
अन्तिहि दाय लगि तते
छ्यम छनिस फ्वकस क्वस सथ
प्. १९) कया दिशा केन पथागताहं
पश्चाद्गमिष्यामि पथाऽथ केन ।
इत्थं गतिं वेद्मि निजां न तस्मात्
उच्छ्वासमात्रेण धृतिं भजामि
गगन चय भूतल चय,
चय द्यन पवन त राथ ।
अर्घ चन्दुन पोष पाञि चय,
चय छुख सोरुय त लागिजिय क्याह
आकाशो भूर्वायुरापोऽनिलश्च
रात्रिश्चाहश्चेति सर्वं त्वमेव ।
तत्कार्यत्वात्पुष्पमर्घादि च त्वं
त्वत्पूजार्थं नैव किंचिल्लभेऽहम्
यमि लोभ त मन्मथ मोरू,
तिमय मारिथ त लोगुनुदास ।
यमिय सहज ईश्वर ग्वोरू,
तमिय सोरुय व्यन्दुन स्वास
प्. २०) कामो लोभोऽहंकृतिश्चैव येन
यत्नात्पूर्वं मारिता मार्गचौराः ।
तेनैवैकेनैश्वरं धाम लब्ध्वा
सर्वं त्यक्त्वा भस्मवद्भावजातम्
पानस लागिथ रूदुख म्य चह,
म्य च्यह छाडान लूस्तुमु द्वह ।
ज्ञानस मन्ज ययलि ड्यूठुख म्य चह,
म्य च्य-त पानस दितुम छ्वह
देहादिषट्कोशपिधानतस्त्वा-
मप्राप्य खिन्नास्मि चिरं महेश ।
उपाधिनिर्मुक्तविवोधरूपं
ज्ञात्वाद्य विश्रान्तिमुपागता त्वाम्
कुश पोष तिल दिफ जल ना गछे,
युस सद्भाव ग्वरकथं मनि ह्यये ।
शम्भुस स्वरि पनञ यछे,
सय दपिजे सहजा क्रिय
प्. २१) पुष्पादिकं द्रव्यमिदं न तस्य
पूजासु सर्वमुपयोगि किंचित् ।
गुरूपदेशाद् दृढया च भक्त्या
स्मृत्यार्च्यते येन विशुद्ध आत्मा
असे प्वन्दे ज्वसे जामे,
न्यथय तीर्थन स्नान करे ।
वहरि-वहरस ननुय आसे,
निश छुय त पर्जानतन
स्नातं हसन्तं विविधं विधेयं
कुवन्तमेतत्पुर एव सन्तम् ।
पश्यात्मदेवं निजदेह एव
कृतं प्रदेशान्तरमार्गणेन
यथ सरि सर्षप-फलु ना व्यचे,
तथ सरि सकलो पाञि च्यन ।
मृग सृगाल गण्डि जलहस्ती,
ज्यन ना ज्यन त ततुय प्यन
प्. २२) सरोवरे यत्र न सर्षपस्य
कणोऽपि मात्येव विचित्रमेतत् ।
विवर्धते तत्पयसा समस्तं
यावत्प्रमाणं खलु देहिजातम्
लल्ल ब्वह लूछूस छाडान त ग्वारान,
हल म्य करूमस रसनि शतिय ।
वुछुन ह्यतुमस तारि डीठीमस बरन,
म्यति कल गनेय जि जोगुमस ततिय ॥
द्रष्टुं विभुं तीर्थवरान्गताहं
श्रान्ता स्थिता तद्गुणकीर्तनेषु ।
ततोऽपि खिन्नास्मि च मानसेन
स्वान्तर्निविष्टा खलु तद्विमर्शे
मल व्वन्दि जोलुम,
जिगर मोरुम ।
त्यलि लल्ल नाव द्राम,
प्यलि दलि त्राविमस ततिय
प्. २३) ततोऽत्र दृष्ट्वावरणानि भूयो
ज्ञातं मयात्रैव भविष्यतीति ।
भङ्क्त्वा यदा तानि च संप्रविष्टा
लल्लेति लोके प्रथिता तदाहम्
त्रयि न्य।गि सराह सरिय सरस,
अकि न्य।गि सरस अर्शस जाय ।
हर-मुख कौ। सर अख सुम सरस
सति न्य।गि सरस शून्याकार
वारत्रयं नीरमयं स्मरामि
तथैकदाहमवकाशहीनकम् ।
आकाशमन्यान्यपि चादभुतानि
स्मरामि शून्यं खलु सप्तवारम्
जनञ जायेय रति ताय कतिय,
करिथ उदरस बहु क्लेशा ।
फीरिथ द्वार भजनि वाति ततुय
शिव छुय क्रूठु-ताय चेन उपदेश
प्. २४) प्रसूदरं क्लेशयुतं विनीय
जातो मलाक्तोऽप्यनुयाति सन्ततम् ।
यत्प्रेरितः सौख्यधिया नरः स्त्रीं
कष्टेन लभ्यं शृणु तं गुरोः शिवम्
स्वय शिला छ्यय पटस त पीठस,
स्वय शिला छ्यय उत्तम-देश ।
स्वय शिला छ्यय फेरवनिस ग्रटस,
शिव छुय क्रूठु ताय चेन उपदेश
यथा शिलैकैव स्वजातिभेदात्
पीठादिनानाविधरूपभागिनी ।
तथैव योऽनन्ततया विभाति
कष्टेन लभ्यं शृणु तं गुरोः शिवम्
रव मत थलि थलि तापितन,
तापितन उत्तम देशा ।
वरुण मत लोट गर अचितन,
शिव छुय क्रूटु-ताय चेन उपदेश
प्. २५) स्थले स्थले स्वैः किरणैर्यथा रविः
पतत्यभेदेन गृहेषु वाभ्रियम् ।
जलं तथा सर्वजगद्गृहेषु
कष्टेन लभ्यं शृणु तं गुरोः शिवम्
सय मातारूपि पय दिये,
सय भार्या-रूपि करि विलास ।
सय माया-रूपि जीव हरे,
शिव छुय क्रूठु ताय चेन उपदेश
मातृस्वरूपेण पयःप्रदा नु
भार्यास्वरूपेण विलासकारिणी ।
यच्छक्तिरन्ते मृतिरूपमेति च
कष्टेन लभ्यं शृणु तं गुरोः शिवम्
कन्द्यव गृह त्यजि कन्द्यव वनवास,
यिथुय छुख त तिथुय आस ।
मनस धैर्य रठ सा।पजख सुवास,
क्या छुय मलुन सूर ताय सास
प्. २६) गृहे निवासो न विमोक्षहेतु-
र्वनेऽथ वा योगिवरैः प्रदिष्टः ।
दिवानिऽसं स्वात्मविमर्शनाढ्यो
यथास्थितस्त्वं परमोऽस्त्युपायः
ये ग्वरा परमो ग्वरा,
सद्भाव भाव त म्य चह ।
जह जनि उपनेय कन्दापुरा,
हूह कव तरुनु त हाह कव ततु
गुरो ममैतमुपदेशमेकं
कुरुष्व बोधाप्तिकरं दयातः ।
हाह्-हुह् इमौ स्तः सममास्यजाता-
वुष्णोऽस्ति हाह् किमथ हूह् सुशीतः
नाभिस्थानस चित जलवञी,
ब्रह्मस्थानस शिशिरुनु मुख ।
ब्रह्माण्डस छ्यय नद वहवञी,
तवय तरुनु हूह हाह गौव ततु
प्. २७) नाभ्युत्थितो हाह् जठराग्नितप्तो
हूह् द्वादशान्ताच्छिशिरात्समुत्थः ।
हाह् प्राणभूतोऽस्त्यथ हूह् अपानः
सिद्धान्त एवं मुनिभिः प्रदिष्टः
यिह यिह कर सुय अर्चुन,
यिह रसञि उच्चर्यम तिय मनथर ।
इय यिथ लग्यम देहस् परिचय,
सुय परमशिवुन तनथर
करोमि यत्कर्म तदेव पूजा
वदामि यच्चापि तदेव मंत्रः ।
यदेव चायाति तथैव योगाद्-
द्रव्यं तदेवास्ति ममात्र तन्त्रम्
चह ना ब्वह ना ध्येय ना ध्यान,
गौव पानय सर्वक्रिय मशिथ ।
अन्या ड्यूठुख के।छ ना अनुय,
गय सत लय पर पशिथ
प्. २८) नाहं न च त्वं न च कापि चर्चा
ध्यानस्य योग्यात्र पदेऽतिशान्ते ।
कोऽप्यन्वयश्चात्र न भाति तस्मात्
विस्मार्य लीनं स्वमिवात्र सद्भिः
छाडान लूछूस पानिय पानस,
छ्यपिथ ज्ञानस वोतु न कू।छ ।
लय करूमस वाचूस मय-खानस,
बरि बरि बान त च्यवान न कु।ह
स्वात्मान्वेषणयत्नमात्रनिरता श्रान्ता ततोऽहं स्थिता
तज्ज्ञानैकमहापदेऽतिविजने प्राणादिरोधात्ततः ।
लब्ध्वानन्दसुरागृहं च तदनु दृष्ट्वात्र भाण्डान्यलं
पूर्णान्येव तथापि तत्र विमुखः प्राप्तो जनः शोचितः
श्रीलल्लायोगिनीवाक्यजातं षष्ठ्या मया स्फुटम् ।
श्लोकानां भास्करेणेह दृब्धमस्तु शिवार्पणम्
इति लल्लेश्वरी वाक्यानि राजानकभास्करकृतार्थच्छायापद्योपेतानि समाप्तानि ॥
मूल पाठ: lalleśvarīvākyāni · Sanskrit Wikisource contributors · Sanskrit Wikisource · CC BY-SA 4.0