ब्रह्मवैवर्त पुराण · अध्याय 2.47

नारद उवाच ॥
का वा सा सुरभी देवी गोलोका दागता च या ॥
तज्जन्मचरितं ब्रह्मञ्छ्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः

नारायण उवाच ॥
गवामधिष्ठातृदेवी गवामाद्या गवां प्रसूः ॥
गवां प्रधाना सुरभी गोलोके च समुद्भवा

सर्वादिसृष्टेः कथनं कथयामि निशामय ॥
बभूव तेन तज्जन्म पुरा वृन्दावने वने

एकदा राधिकानाथो राधया सह कौतुकात् ॥
गोपांगनापरिवृतः पुण्यं वृन्दावनं ययौ

सहसा तत्र रहसि विजहार च कौतुकात् ॥
बभूव क्षीरपानेच्छा तदा स्वेच्छापरस्य च

ससृजे सुरभीं देवीं लीलया वामपार्श्वतः ॥
वत्सयुक्तां दुग्धवतीं वत्सानां च मनोरमाम्

दृष्ट्वा सवत्सां सुरभीं रत्नभाण्डे दुदोह सः ॥
क्षीरं सुधातिरिक्तं च जन्ममृत्युहरं परम्

तदुष्णं च पयः स्वादु पपौ गोपीपतिः स्वयम् ॥
सरो बभूव पयसा भाण्डविस्रंसनेन च

दीर्घे च विस्तृते चैव परितः शतयोजनम् ॥
गोलोकेषु प्रसिद्धं तद्रम्यं क्षीरसरोवरम्

गोपिकानां च राधायाः क्रीडावापी बभूव सा ॥
रत्नेन रचिता तूर्णं भूता वापीश्वरेच्छया

बभूव कामधेनूनां सहसा लक्षकोटयः ॥
तावत्यो हि सवत्साश्च सुरभीलोमकूपतः

तासां पुत्राश्च पौत्राश्च संबभूवुरसंख्यकाः ॥
कथिता च गवां सृष्टिस्तया संपूरितं जगत्

पूजां चकार भगवान्सुरभ्याश्च पुरा मुने ॥
ततो बभूव तत्पूजा त्रिषु लोकेषु दुर्लभा

दीपान्विता परदिने श्रीकृष्णस्याज्ञया भवे ॥
बभूव सुरभीपूजा धर्मवक्त्रादिति श्रुतम्

ध्यानं स्तोत्रं मूलमन्त्रं यद्यत्पूजाविधिक्रमम् ॥
वेदोक्तं च महाभाग निबोध कथयामि ते

ॐ सुरभ्यै नम इति मन्त्रोऽयं तु षडक्षरः ॥
सिद्धो लक्षजपेनैव भक्तानां कल्पपादपः

स्थितं ध्यानं यजुर्वेदे पूजनं सर्वसम्मतम् ॥
ऋद्धिदां वृद्धिदां चैव मुक्तिदो सर्वकामदाम्

लक्ष्मीस्वरूपां परमां राधासहचरीं पराम् ॥
गवामधिष्ठातृदेवीं गवामाद्यां गवां प्रसूम्

पवित्ररूपां पूज्यां च भक्तानां सर्वकामदाम् ॥
यया पूतं सर्वविश्वं तां देवीं सुरभीं भजे

घटे वा धेनुशिरसि बद्धस्तंभे गवां च वा ॥
शालग्रामे जलेऽग्नौ वा सुरभी पूजयेद्द्विजः

दीपान्विता परदिने पूर्वाह्णे भक्तिसंयुतः ॥
यः पूजयेच्च सुरभीं स च पूज्यो भवेद्भुवि

एकदा त्रिषु लोकेषु वाराहे विष्णुमायया ॥
क्षीरं जहार सहसा चिन्तिताश्च सुरादयः

ते गत्वा ब्रह्मणो लोकं ब्रह्माणं तुष्टुवुस्तदा ॥
तदाज्ञया च सुरभीं तुष्टुवे पाकशासनः

महेन्द्र उवाच ॥
नमो देव्यै महादेव्यै सुरभ्यै च नमो नमः ॥
गवां बीजस्वरूपायै नमस्ते जगदम्बिके

नमो राधाप्रियायै च पद्मांशायै नमो नमः ॥
नमः कृष्णप्रियायै च गवां मात्रे नमो नमः ॥
कल्पवृक्षस्वरूपायै प्रदात्र्यै सर्वसंपदाम्

श्रीदायै धनदायै च बुद्धिदायै नमो नमः ॥
शुभदायै प्रसन्नायै गोप्रदायै नमो नमः

यशोदायै सौख्यदायै धर्मज्ञायै नमो नमः ॥
स्तोत्रश्रवणमात्रेण तुष्टा हृष्टा जगत्प्रसूः

आविर्बभूव तत्रैव ब्रह्मलोके सनातनी ॥
महेन्द्राय वरं दत्त्वा वाञ्छितं सर्वदुर्लभम्

जगाम सा च गोलोकं ययुर्देवादयो गृहम् ॥
बभूव विश्वं सहसा दुग्धपूर्णं च नारद

दुग्धाद् घृतं ततो यज्ञस्ततः प्रीतिः सुरस्य च ॥
इदं स्तोत्रं महापुण्यं भक्तियुक्तश्च यः पठेत्

स गोमान्धनवांश्चैव कीर्त्तिमान्पुण्यवान्भवेत् ॥
सुस्नातः सर्वतीर्थेषु सर्वयज्ञेषु दीक्षितः

इह लोके सुखं भुक्त्वा यात्यन्ते कृष्णमन्दिरम् ॥
सुचिरं निवसेत्तत्र कुरुते कृष्णसेवनम्

न पुनर्भवनं तस्य ब्रह्मपुत्र भवे भवेत्

इति श्रीब्रह्मवैवर्त्ते महापुराणे द्वितीये प्रकृतिखण्डे नारदनारायणसंवादे सुरभ्युपाख्याने तदुत्पत्ति तत्पूजादिकथनं नाम सप्तचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः