ब्रह्मसूत्र · अध्याय 3.2

सन्ध्ये सृष्टिराह हि

निर्मातारं चैके पुत्रादयश् च

मायामात्रं तु कार्त्स्न्येनानभिव्यक्तस्वरूपत्वात्

पराभिध्यानात् तु तिरोहितं ततो ह्यस्य बन्धविपर्ययौ

देहयोगाद्वा सो ऽपि

सूचकश् च हि श्रुतेराचक्षते च तद्विदः

तदभावो नाडीषु तच्छ्रुतेरात्मनि च

अतः प्रबोधो ऽस्मात्

स एव तु कर्मानुस्मृतिशब्दविधिभ्यः

मुग्धेर्ऽधसंपत्तिः परिशेषात्

न स्थानतो ऽपि परस्योभयलिङ्गं सर्वत्र हि

भेदाद् इति चेन् न प्रत्येकमतद्वचनात्

अपि चैवम् एके

अरूपवदेव हि तत्प्रधानत्वात्

प्रकाशवच्चावैयर्थ्यात्

आह च तन्मात्रम्

दर्शयति चाथो अपि स्मर्यते

अत एव चोपमा सूर्यकादिवत्

अम्बुवदग्रहणात् तु न तथात्वम्

वृद्धिह्रासभाक्त्वमन्तर्भावादुभयसामञ्जस्यादेवं दर्शनाच् च

प्रकृतैतावत्त्वं हि प्रतिषेधति ततो ब्रवीति च भूयः

तदव्यक्तमाह हि

अपि संराधने प्रत्यक्षानुमानाभ्याम्

प्रकाशादिवच्चावैशेष्यं प्रकाशश् च कर्मण्यभ्यासात्

अतो ऽनन्तेन तथा हि लिङ्गम्

उभयव्यपदेशात्त्वहिकुण्डलवत्

प्रकाशाश्रयवद्वा तेजस्त्वात्

पूर्ववद्वा

प्रतिषेधाच् च

परमतस्सेतून्मानसंबन्धभेदव्यपदेशेभ्यः

सामान्यात् तु

बुद्ध्यर्थः पादवत्

स्थानविशेषात्प्रकाशादिवत्

उपपत्तेश् च

तथान्यप्रतिषेधात्

अनेन सर्वगतत्वमायामशब्दादिभ्यः

फलमत उपपत्तेः

श्रुतत्वाच् च

धर्मं जैमिनिरत एव

पूर्वं तु बादरायणो हेतुव्यपदेशात्