बोधसार · अध्याय 4.2

[प्. 34-]
कायविडम्बना
यं भूषयन्ति कनकैर्वसनैश्चन्दनैरपि ।
अविचारत एवायं कायो रम्यत्वमागतः

अस्य क्रव्यादभक्ष्यस्य कृशानोरिन्धनस्य च ।
परिणामकृशस्यैव केन कायस्य रम्यता

कलेर्वरमिदं स्थानं विग्रहो मूर्त्तिमानसौ ।
पञ्चभूतनिवासोऽयं कथं तत्र सुखी भवेत्

कारागृहं गर्भवासो बाल्यं केवलमूढता ।
तत्रापि दुःसहात्यन्तं पराधीनतया स्थितिः

कामबाणैर्यत्र पीडा कामिनीविरहज्वरः ।
पुष्कला पापसंपत्तिर्यौवनं विपदां वनम्

उन्नताऽनततां यातो जराक्षारविधूसरः ।
पुराणकूष्माण्डसमः कायो वृद्धस्य गर्हितः

मरणस्य तु किं वाच्यं मृत्युदूतभयं ततः ।
नरके तु महद्दुःखं स्वर्गे पतनजं भयम्

उत्तमाधमभावेन तत्राप्यस्ति विडम्बना ।
यदि पश्वादियोनिः स्यात्तदा दुःखस्य का कथा

पुनर्जन्म पुनर्मृत्युः पुनर्दुखं पुनर्भयम् ।
न जानाति गतिं जन्तुर्निमग्नो मोहसागरे