ઋગ્વેદ · અધ્યાય 7.062

ઉત્ સૂર્યો બૃહદ્ અર્ચીંષ્ય્ અશ્રેત્ પુરુ વિશ્વા જનિમ માનુષાણામ્ ।
સમો દિવા દદૃશે રોચમાનઃ ક્રત્વા કૃતઃ સુકૃતઃ કર્તૃભિર્ ભૂત્ ॥

સ સૂર્ય પ્રતિ પુરો ન ઉદ્ ગા એભિઃ સ્તોમેભિર્ એતશેભિર્ એવૈઃ ।
પ્ર નો મિત્રાય વરુણાય વોચો ઽનાગસો અર્યમ્ણે અગ્નયે ચ ॥

વિ નઃ સહસ્રં શુરુધો રદન્ત્વ્ ઋતાવાનો વરુણો મિત્રો અગ્નિઃ ।
યચ્છન્તુ ચન્દ્રા ઉપમં નો અર્કમ્ આ નઃ કામમ્ પૂપુરન્તુ સ્તવાનાઃ ॥

દ્યાવાભૂમી અદિતે ત્રાસીથાં નો યે વાં જજ્ઞુઃ સુજનિમાન ઋષ્વે ।
મા હેળે ભૂમ વરુણસ્ય વાયોર્ મા મિત્રસ્ય પ્રિયતમસ્ય નૃણામ્ ॥

પ્ર બાહવા સિસૃતં જીવસે ન આ નો ગવ્યૂતિમ્ ઉક્ષતં ઘૃતેન ।
આ નો જને શ્રવયતં યુવાના શ્રુતમ્ મે મિત્રાવરુણા હવેમા ॥

નૂ મિત્રો વરુણો અર્યમા નસ્ ત્મને તોકાય વરિવો દધન્તુ ।
સુગા નો વિશ્વા સુપથાનિ સન્તુ યૂયમ્ પાત સ્વસ્તિભિઃ સદા નઃ ॥