ઋગ્વેદ · અધ્યાય 7.016

એના વો અગ્નિં નમસોર્જો નપાતમ્ આ હુવે ।
પ્રિયં ચેતિષ્ઠમ્ અરતિં સ્વધ્વરં વિશ્વસ્ય દૂતમ્ અમૃતમ્ ॥

સ યોજતે અરુષા વિશ્વભોજસા સ દુદ્રવત્ સ્વાહુતઃ ।
સુબ્રહ્મા યજ્ઞઃ સુશમી વસૂનાં દેવં રાધો જનાનામ્ ॥

ઉદ્ અસ્ય શોચિર્ અસ્થાદ્ આજુહ્વાનસ્ય મીળ્હુષઃ ।
ઉદ્ ધૂમાસો અરુષાસો દિવિસ્પૃશઃ સમ્ અગ્નિમ્ ઇન્ધતે નરઃ ॥

તં ત્વા દૂતં કૃણ્મહે યશસ્તમં દેવાઁ આ વીતયે વહ ।
વિશ્વા સૂનો સહસો મર્તભોજના રાસ્વ તદ્ યત્ ત્વેમહે ॥

ત્વમ્ અગ્ને ગૃહપતિસ્ ત્વં હોતા નો અધ્વરે ।
ત્વમ્ પોતા વિશ્વવાર પ્રચેતા યક્ષિ વેષિ ચ વાર્યમ્ ॥

કૃધિ રત્નં યજમાનાય સુક્રતો ત્વં હિ રત્નધા અસિ ।
આ ન ઋતે શિશીહિ વિશ્વમ્ ઋત્વિજં સુશંસો યશ્ ચ દક્ષતે ॥

ત્વે અગ્ને સ્વાહુત પ્રિયાસઃ સન્તુ સૂરયઃ ।
યન્તારો યે મઘવાનો જનાનામ્ ઊર્વાન્ દયન્ત ગોનામ્ ॥

યેષામ્ ઇળા ઘૃતહસ્તા દુરોણ આઁ અપિ પ્રાતા નિષીદતિ ।
તાઁસ્ ત્રાયસ્વ સહસ્ય દ્રુહો નિદો યચ્છા નઃ શર્મ દીર્ઘશ્રુત્ ॥

સ મન્દ્રયા ચ જિહ્વયા વહ્નિર્ આસા વિદુષ્ટરઃ ।
અગ્ને રયિમ્ મઘવદ્ભ્યો ન આ વહ હવ્યદાતિં ચ સૂદય ॥

યે રાધાંસિ દદત્ય્ અશ્વ્યા મઘા કામેન શ્રવસો મહઃ ।
તાઁ અંહસઃ પિપૃહિ પર્તૃભિષ્ ટ્વં શતમ્ પૂર્ભિર્ યવિષ્ઠ્ય ॥

દેવો વો દ્રવિણોદાઃ પૂર્ણાં વિવષ્ટ્ય્ આસિચમ્ ।
ઉદ્ વા સિઞ્ચધ્વમ્ ઉપ વા પૃણધ્વમ્ આદ્ ઇદ્ વો દેવ ઓહતે ॥

તં હોતારમ્ અધ્વરસ્ય પ્રચેતસં વહ્નિં દેવા અકૃણ્વત ।
દધાતિ રત્નં વિધતે સુવીર્યમ્ અગ્નિર્ જનાય દાશુષે ॥