ઋગ્વેદ · અધ્યાય 5.049

દેવં વો અદ્ય સવિતારમ્ એષે ભગં ચ રત્નં વિભજન્તમ્ આયોઃ ।
આ વાં નરા પુરુભુજા વવૃત્યાં દિવે-દિવે ચિદ્ અશ્વિના સખીયન્ ॥

પ્રતિ પ્રયાણમ્ અસુરસ્ય વિદ્વાન્ સૂક્તૈર્ દેવં સવિતારં દુવસ્ય ।
ઉપ બ્રુવીત નમસા વિજાનઞ્ જ્યેષ્ઠં ચ રત્નં વિભજન્તમ્ આયોઃ ॥

અદત્રયા દયતે વાર્યાણિ પૂષા ભગો અદિતિર્ વસ્ત ઉસ્રઃ ।
ઇન્દ્રો વિષ્ણુર્ વરુણો મિત્રો અગ્નિર્ અહાનિ ભદ્રા જનયન્ત દસ્માઃ ॥

તન્ નો અનર્વા સવિતા વરૂથં તત્ સિન્ધવ ઇષયન્તો અનુ ગ્મન્ ।
ઉપ યદ્ વોચે અધ્વરસ્ય હોતા રાયઃ સ્યામ પતયો વાજરત્નાઃ ॥

પ્ર યે વસુભ્ય ઈવદ્ આ નમો દુર્ યે મિત્રે વરુણે સૂક્તવાચઃ ।
અવૈત્વ્ અભ્વં કૃણુતા વરીયો દિવસ્પૃથિવ્યોર્ અવસા મદેમ ॥