ઋગ્વેદ · અધ્યાય 3.014

આ હોતા મન્દ્રો વિદથાન્ય્ અસ્થાત્ સત્યો યજ્વા કવિતમઃ સ વેધાઃ ।
વિદ્યુદ્રથઃ સહસસ્ પુત્રો અગ્નિઃ શોચિષ્કેશઃ પૃથિવ્યામ્ પાજો અશ્રેત્ ॥

અયામિ તે નમüક્તિં જુષસ્વ ઋતાવસ્ તુભ્યં ચેતતે સહસ્વઃ ।
વિદ્વાઁ આ વક્ષિ વિદુષો નિ ષત્સિ મધ્ય આ બર્હિર્ ઊતયે યજત્ર ॥

દ્રવતાં ત ઉષસા વાજયન્તી અગ્ને વાતસ્ય પથ્યાભિર્ અચ્છ ।
યત્ સીમ્ અઞ્જન્તિ પૂર્વ્યં હવિર્ભિર્ આ વન્ધુરેવ તસ્થતુર્ દુરોણે ॥

મિત્રશ્ ચ તુભ્યં વરુણઃ સહસ્વો ઽગ્ને વિશ્વે મરુતઃ સુમ્નમ્ અર્ચન્ ।
યચ્ છોચિષા સહસસ્ પુત્ર તિષ્ઠા અભિ ક્ષિતીઃ પ્રથયન્ સૂર્યો નૄન્ ॥

વયં તે અદ્ય રરિમા હિ કામમ્ ઉત્તાનહસ્તા નમસોપસદ્ય ।
યજિષ્ઠેન મનસા યક્ષિ દેવાન્ અસ્રેધતા મન્મના વિપ્રો અગ્ને ॥

ત્વદ્ ધિ પુત્ર સહસો વિ પૂર્વીર્ દેવસ્ય યન્ત્ય્ ઊતયો વિ વાજાઃ ।
ત્વં દેહિ સહસ્રિણં રયિં નો ઽદ્રોઘેણ વચસા સત્યમ્ અગ્ને ॥

તુભ્યં દક્ષ કવિક્રતો યાનીમા દેવ મર્તાસો અધ્વરે અકર્મ ।
ત્વં વિશ્વસ્ય સુરથસ્ય બોધિ સર્વં તદ્ અગ્ને અમૃત સ્વદેહ ॥