ઋગ્વેદ · અધ્યાય 2.039

ગ્રાવાણેવ તદ્ ઇદ્ અર્થં જરેથે ગૃધ્રેવ વૃક્ષં નિધિમન્તમ્ અચ્છ ।
બ્રહ્માણેવ વિદથ ઉક્થશાસા દૂતેવ હવ્યા જન્યા પુરુત્રા ॥

પ્રાતર્યાવાણા રથ્યેવ વીરાજેવ યમા વરમ્ આ સચેથે ।
મેને ઇવ તન્વા3 શુમ્ભમાને દમ્પતીવ ક્રતુવિદા જનેષુ ॥

શૃઙ્ગેવ નઃ પ્રથમા ગન્તમ્ અર્વાક્ છફાવ્ ઇવ જર્ભુરાણા તરોભિઃ ।
ચક્રવાકેવ પ્રતિ વસ્તોર્ ઉસ્રાર્વાઞ્ચા યાતં રથ્યેવ શક્રા ॥

નાવેવ નઃ પારયતં યુગેવ નભ્યેવ ન ઉપધીવ પ્રધીવ ।
શ્વાનેવ નો અરિષણ્યા તનૂનાં ખૃગલેવ વિસ્રસઃ પાતમ્ અસ્માન્ ॥

વાતેવાજુર્યા નદ્યેવ રીતિર્ અક્ષી ઇવ ચક્ષુષા યાતમ્ અર્વાક્ ।
હસ્તાવ્ ઇવ તન્વે3 શમ્ભવિષ્ઠા પાદેવ નો નયતં વસ્યો અચ્છ ॥

ઓષ્ઠાવ્ ઇવ મધ્વ્ આસ્ને વદન્તા સ્તનાવ્ ઇવ પિપ્યતં જીવસે નઃ ।
નાસેવ નસ્ તન્વો રક્ષિતારા કર્ણાવ્ ઇવ સુશ્રુતા ભૂતમ્ અસ્મે ॥

હસ્તેવ શક્તિમ્ અભિ સંદદી નઃ ક્ષામેવ નઃ સમ્ અજતં રજાંસિ ।
ઇમા ગિરો અશ્વિના યુષ્મયન્તીઃ ક્ષ્ણોત્રેણેવ સ્વધિતિં સં શિશીતમ્ ॥

એતાનિ વામ્ અશ્વિના વર્ધનાનિ બ્રહ્મ સ્તોમં ગૃત્સમદાસો અક્રન્ ।
તાનિ નરા જુજુષાણોપ યાતમ્ બૃહદ્ વદેમ વિદથે સુવીરાઃ ॥