ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.147

શ્રત્ તે દધામિ પ્રથમાય મન્યવે ઽહન્ યદ્ વૃત્રં નર્યં વિવેર્ અપઃ ।
ઉભે યત્ ત્વા ભવતો રોદસી અનુ રેજતે શુષ્માત્ પૃથિવી ચિદ્ અદ્રિવઃ ॥

ત્વમ્ માયાભિર્ અનવદ્ય માયિનં શ્રવસ્યતા મનસા વૃત્રમ્ અર્દયઃ ।
ત્વામ્ ઇન્ નરો વૃણતે ગવિષ્ટિષુ ત્વાં વિશ્વાસુ હવ્યાસ્વ્ ઇષ્ટિષુ ॥

ઐષુ ચાકન્ધિ પુરુહૂત સૂરિષુ વૃધાસો યે મઘવન્ન્ આનશુર્ મઘમ્ ।
અર્ચન્તિ તોકે તનયે પરિષ્ટિષુ મેધસાતા વાજિનમ્ અહ્રયે ધને ॥

સ ઇન્ નુ રાયઃ સુભૃતસ્ય ચાકનન્ મદં યો અસ્ય રંહ્યં ચિકેતતિ ।
ત્વાવૃધો મઘવન્ દાશ્વધ્વરો મક્ષૂ સ વાજમ્ ભરતે ધના નૃભિઃ ॥

ત્વં શર્ધાય મહિના ગૃણાન ઉરુ કૃધિ મઘવઞ્ છગ્ધિ રાયઃ ।
ત્વં નો મિત્રો વરુણો ન માયી પિત્વો ન દસ્મ દયસે વિભક્તા ॥