ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.050

પ્ર વો મહે મન્દમાનાયાન્ધસો ઽર્ચા વિશ્વાનરાય વિશ્વાભુવે ।
ઇન્દ્રસ્ય યસ્ય સુમખં સહો મહિ શ્રવો નૃમ્ણં ચ રોદસી સપર્યતઃ ॥

સો ચિન્ નુ સખ્યા નર્ય ઇનઃ સ્તુતશ્ ચર્કૃત્ય ઇન્દ્રો માવતે નરે ।
વિશ્વાસુ ધૂર્ષુ વાજકૃત્યેષુ સત્પતે વૃત્રે વાપ્સ્વ્ અ1ભિ શૂર મન્દસે ॥

કે તે નર ઇન્દ્ર યે ત ઇષે યે તે સુમ્નં સધન્ય1મ્ ઇયક્ષાન્ ।
કે તે વાજાયાસુર્યાય હિન્વિરે કે અપ્સુ સ્વાસૂર્વરાસુ પૌંસ્યે ॥

ભુવસ્ ત્વમ્ ઇન્દ્ર બ્રહ્મણા મહાન્ ભુવો વિશ્વેષુ સવનેષુ યજ્ઞિયઃ ।
ભુવો નૄઁશ્ ચ્યૌત્નો વિશ્વસ્મિન્ ભરે જ્યેષ્ઠશ્ ચ મન્ત્રો વિશ્વચર્ષણે ॥

અવા નુ કં જ્યાયાન્ યજ્ઞવનસો મહીં ત ઓમાત્રાં કૃષ્ટયો વિદુઃ ।
અસો નુ કમ્ અજરો વર્ધાશ્ ચ વિશ્વેદ્ એતા સવના તૂતુમા કૃષે ॥

એતા વિશ્વા સવના તૂતુમા કૃષે સ્વયં સૂનો સહસો યાનિ દધિષે ।
વરાય તે પાત્રં ધર્મણે તના યજ્ઞો મન્ત્રો બ્રહ્મોદ્યતં વચઃ ॥

યે તે વિપ્ર બ્રહ્મકૃતઃ સુતે સચા વસૂનાં ચ વસુનશ્ ચ દાવને ।
પ્ર તે સુમ્નસ્ય મનસા પથા ભુવન્ મદે સુતસ્ય સોમ્યસ્યાન્ધસઃ ॥