ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.157

અબોધ્ય્ અગ્નિર્ જ્મ ઉદ્ એતિ સૂર્યો વ્ય્ ઉ1ષાશ્ ચન્દ્રા મહ્ય્ આવો અર્ચિષા ।
આયુક્ષાતામ્ અશ્વિના યાતવે રથમ્ પ્રાસાવીદ્ દેવઃ સવિતા જગત્ પૃથક્ ॥

યદ્ યુઞ્જાથે વૃષણમ્ અશ્વિના રથં ઘૃતેન નો મધુના ક્ષત્રમ્ ઉક્ષતમ્ ।
અસ્માકમ્ બ્રહ્મ પૃતનાસુ જિન્વતં વયં ધના શૂરસાતા ભજેમહિ ॥

અર્વાઙ્ ત્રિચક્રો મધુવાહનો રથો જીરાશ્વો અશ્વિનોર્ યાતુ સુષ્ટુતઃ ।
ત્રિવન્ધુરો મઘવા વિશ્વસૌભગઃ શં ન આ વક્ષદ્ દ્વિપદે ચતુષ્પદે ॥

આ ન ઊર્જં વહતમ્ અશ્વિના યુવમ્ મધુમત્યા નઃ કશયા મિમિક્ષતમ્ ।
પ્રાયુસ્ તારિષ્ટં ની રપાંસિ મૃક્ષતં સેધતં દ્વેષો ભવતં સચાભુવા ॥

યુવં હ ગર્ભં જગતીષુ ધત્થો યુવં વિશ્વેષુ ભુવનેષ્વ્ અન્તઃ ।
યુવમ્ અગ્નિં ચ વૃષણાવ્ અપશ્ ચ વનસ્પતીઁર્ અશ્વિનાવ્ ઐરયેથામ્ ॥

યુવં હ સ્થો ભિષજા ભેષજેભિર્ અથો હ સ્થો રથ્યા3 રાથ્યેભિઃ ।
અથો હ ક્ષત્રમ્ અધિ ધત્થ ઉગ્રા યો વાં હવિષ્માન્ મનસા દદાશ ॥