ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.079

હિરણ્યકેશો રજસો વિસારે ઽહિર્ ધુનિર્ વાત ઇવ ધ્રજીમાન્ ।
શુચિભ્રાજા ઉષસો નવેદા યશસ્વતીર્ અપસ્યુવો ન સત્યાઃ ॥

આ તે સુપર્ણા અમિનન્તઁ એવૈઃ કૃષ્ણો નોનાવ વૃષભો યદીદમ્ ।
શિવાભિર્ ન સ્મયમાનાભિર્ આગાત્ પતન્તિ મિહઃ સ્તનયન્ત્ય્ અભ્રા ॥

યદ્ ઈમ્ ઋતસ્ય પયસા પિયાનો નયન્ન્ ઋતસ્ય પથિભી રજિષ્ઠૈઃ ।
અર્યમા મિત્રો વરુણઃ પરિજ્મા ત્વચમ્ પૃઞ્ચન્ત્ય્ ઉપરસ્ય યોનૌ ॥

અગ્ને વાજસ્ય ગોમત ઈશાનઃ સહસો યહો ।
અસ્મે ધેહિ જાતવેદો મહિ શ્રવઃ ॥

સ ઇધાનો વસુષ્ કવિર્ અગ્નિર્ ઈળેન્યો ગિરા ।
રેવદ્ અસ્મભ્યમ્ પુર્વણીક દીદિહિ ॥

ક્ષપો રાજન્ન્ ઉત ત્મનાગ્ને વસ્તોર્ ઉતોષસઃ ।
સ તિગ્મજમ્ભ રક્ષસો દહ પ્રતિ ॥

અવા નો અગ્ન ઊતિભિર્ ગાયત્રસ્ય પ્રભર્મણિ ।
વિશ્વાસુ ધીષુ વન્દ્ય ॥

આ નો અગ્ને રયિમ્ ભર સત્રાસાહં વરેણ્યમ્ ।
વિશ્વાસુ પૃત્સુ દુષ્ટરમ્ ॥

આ નો અગ્ને સુચેતુના રયિં વિશ્વાયુપોષસમ્ ।
માર્ડીકં ધેહિ જીવસે ॥

પ્ર પૂતાસ્ તિગ્મશોચિષે વાચો ગોતમાગ્નયે ।
ભરસ્વ સુમ્નયુર્ ગિરઃ ॥

યો નો અગ્ને ઽભિદાસત્ય્ અન્તિ દૂરે પદીષ્ટ સઃ ।
અસ્માકમ્ ઇદ્ વૃધે ભવ ॥

સહસ્રાક્ષો વિચર્ષણિર્ અગ્ની રક્ષાંસિ સેધતિ ।
હોતા ગૃણીત ઉક્થ્યઃ ॥