રામાયણ · અધ્યાય 6.002

તં તુ શોકપરિદ્યૂનં રામં દશરથાત્મજમ્
ઉવાચ વચનં શ્રીમાન્ સુગ્રીવઃ શોકનાશનમ્

કિં ત્વં સંતપ્યસે વીર યથાન્યઃ પ્રાકૃતસ્ તથા
મૈવં ભૂસ્ ત્યજ સંતાપં કૃતઘ્ન ઇવ સૌહૃદમ્

સંતાપસ્ય ચ તે સ્થાનં ન હિ પશ્યામિ રાઘવ
પ્રવૃત્તાવ્ ઉપલબ્ધાયાં જ્ઞાતે ચ નિલયે રિપોઃ

ધૃતિમાઞ્ શાસ્ત્રવિત્ પ્રાજ્ઞઃ પણ્ડિતશ્ ચાસિ રાઘવ
ત્યજેમાં પાપિકાં બુદ્ધિં કૃત્વાત્મેવાર્થદૂષણીમ્

સમુદ્રં લઙ્ઘયિત્વા તુ મહાનક્રસમાકુલમ્
લઙ્કામ્ આરોહયિષ્યામો હનિષ્યામશ્ ચ તે રિપુમ્

નિરુત્સાહસ્ય દીનસ્ય શોકપર્યાકુલાત્મનઃ
સર્વાર્થા વ્યવસીદન્તિ વ્યસનં ચાધિગચ્છતિ

ઇમે શૂરાઃ સમર્થાશ્ ચ સર્વે નો હરિયૂથપાઃ
ત્વત્પ્રિયાર્થં કૃતોત્સાહાઃ પ્રવેષ્ટુમ્ અપિ પાવકમ્

એષાં હર્ષેણ જાનામિ તર્કશ્ ચાસ્મિન્ દૃઢો મમ
વિક્રમેણ સમાનેષ્યે સીતાં હત્વા યથા રિપુમ્

સેતુર્ અત્ર યથા વધ્યેદ્ યથા પશ્યેમ તાં પુરીમ્
તસ્ય રાક્ષસરાજસ્ય તથા ત્વં કુરુ રાઘવ

દૃષ્ટ્વા તાં હિ પુરીં લઙ્કાં ત્રિકૂટશિખરે સ્થિતામ્
હતં ચ રાવણં યુદ્ધે દર્શનાદ્ ઉપધારય

સેતુબદ્ધઃ સમુદ્રે ચ યાવલ્ લઙ્કા સમીપતઃ
સર્વં તીર્ણં ચ વૈ સૈન્યં જિતમ્ ઇત્ય્ ઉપધાર્યતામ્

ઇમે હિ સમરે શૂરા હરયઃ કામરૂપિણઃ
તદ્ અલં વિક્લવા બુદ્ધી રાજન્ સર્વાર્થનાશની

પુરુષસ્ય હિ લોકે ઽસ્મિઞ્ શોકઃ શૌર્યાપકર્ષણઃ
યત્ તુ કાર્યં મનુષ્યેણ શૌણ્ડીર્યમ્ અવલમ્બતા
શૂરાણાં હિ મનુષ્યાણાં ત્વદ્વિધાનાં મહાત્મનામ્

વિનષ્ટે વા પ્રનષ્ટે વા શોકઃ સર્વાર્થનાશનઃ
ત્વં તુ બુદ્ધિમતાં શ્રેષ્ઠઃ સર્વશાસ્ત્રાર્થકોવિદઃ

મદ્વિધૈઃ સચિવૈઃ સાર્થમ્ અરિં જેતુમ્ ઇહાર્હસિ
ન હિ પશ્યામ્ય્ અહં કં ચિત્ ત્રિષુ લોકેષુ રાઘવ

ગૃહીતધનુષો યસ્ તે તિષ્ઠેદ્ અભિમુખો રણે
વાનરેષુ સમાસક્તં ન તે કાર્યં વિપત્સ્યતે

અચિરાદ્ દ્રક્ષ્યસે સીતાં તીર્ત્વા સાગરમ્ અક્ષયમ્
તદ્ અલં શોકમ્ આલમ્બ્ય ક્રોધમ્ આલમ્બ ભૂપતે

નિશ્ચેષ્ટાઃ ક્ષત્રિયા મન્દાઃ સર્વે ચણ્ડસ્ય બિભ્યતિ
લઙ્ગનાર્થં ચ ઘોરસ્ય સમુદ્રસ્ય નદીપતેઃ

સહાસ્માભિર્ ઇહોપેતઃ સૂક્ષ્મબુદ્ધિર્ વિચારય
ઇમે હિ સમરે શૂરા હરયઃ કામરૂપિણઃ

તાન્ અરીન્ વિધમિષ્યન્તિ શિલાપાદપવૃષ્ટિભિઃ
કથં ચિત્ પરિપશ્યામસ્ તે વયં વરુણાલયમ્

કિમ્ ઉક્ત્વા બહુધા ચાપિ સર્વથા વિજયી ભવાન્