રામાયણ · અધ્યાય 2.026

એતત્ તુ વચનં શ્રુત્વા સીતા રામસ્ય દુઃખિતા
પ્રસક્તાશ્રુમુખી મન્દમ્ ઇદં વચનમ્ અબ્રવીત્

યે ત્વયા કીર્તિતા દોષા વને વસ્તવ્યતાં પ્રતિ
ગુણાન્ ઇત્ય્ એવ તાન્ વિદ્ધિ તવ સ્નેહપુરસ્કૃતાન્

ત્વયા ચ સહ ગન્તવ્યં મયા ગુરુજનાજ્ઞયા
ત્વદ્વિયોગેન મે રામ ત્યક્તવ્યમ્ ઇહ જીવિતમ્

ન ચ માં ત્વત્સમીપસ્થમ્ અપિ શક્નોતિ રાઘવ
સુરાણામ્ ઈશ્વરઃ શક્રઃ પ્રધર્ષયિતુમ્ ઓજસા

પતિહીના તુ યા નારી ન સા શક્ષ્યતિ જીવિતુમ્
કામમ્ એવંવિધં રામ ત્વયા મમ વિદર્શિતમ્

અથ ચાપિ મહાપ્રાજ્ઞ બ્રાહ્મણાનાં મયા શ્રુતમ્
પુરા પિતૃગૃહે સત્યં વસ્તવ્યં કિલ મે વને

લક્ષણિભ્યો દ્વિજાતિભ્યઃ શ્રુત્વાહં વચનં ગૃહે
વનવાસકૃતોત્સાહા નિત્યમ્ એવ મહાબલ

આદેશો વનવાસસ્ય પ્રાપ્તવ્યઃ સ મયા કિલ
સા ત્વયા સહ તત્રાહં યાસ્યામિ પ્રિય નાન્યથા

કૃતાદેશા ભવિષ્યામિ ગમિષ્યામિ સહ ત્વયા
કાલશ્ ચાયં સમુત્પન્નઃ સત્યવાગ્ ભવતુ દ્વિજઃ

વનવાસે હિ જાનામિ દુઃખાનિ બહુધા કિલ
પ્રાપ્યન્તે નિયતં વીર પુરુષૈર્ અકૃતાત્મભિઃ

કન્યયા ચ પિતુર્ ગેહે વનવાસઃ શ્રુતો મયા
ભિક્ષિણ્યાઃ સાધુવૃત્તાયા મમ માતુર્ ઇહાગ્રતઃ

પ્રસાદિતશ્ ચ વૈ પૂર્વં ત્વં વૈ બહુવિધં પ્રભો
ગમનં વનવાસસ્ય કાઙ્ક્ષિતં હિ સહ ત્વયા

કૃતક્ષણાહં ભદ્રં તે ગમનં પ્રતિ રાઘવ
વનવાસસ્ય શૂરસ્ય ચર્યા હિ મમ રોચતે

શુદ્ધાત્મન્ પ્રેમભાવાદ્ ધિ ભવિષ્યામિ વિકલ્મષા
ભર્તારમ્ અનુગચ્છન્તી ભર્તા હિ મમ દૈવતમ્

પ્રેત્યભાવે ઽપિ કલ્યાણઃ સંગમો મે સહ ત્વયા
શ્રુતિર્ હિ શ્રૂયતે પુણ્યા બ્રાહ્મણાનાં યશસ્વિનામ્

ઇહ લોકે ચ પિતૃભિર્ યા સ્ત્રી યસ્ય મહામતે
અદ્ભિર્ દત્તા સ્વધર્મેણ પ્રેત્યભાવે ઽપિ તસ્ય સા

એવમ્ અસ્માત્ સ્વકાં નારીં સુવૃત્તાં હિ પતિવ્રતામ્
નાભિરોચયસે નેતું ત્વં માં કેનેહ હેતુના

ભક્તાં પતિવ્રતાં દીનાં માં સમાં સુખદુઃખયોઃ
નેતુમ્ અર્હસિ કાકુત્સ્થ સમાનસુખદુઃખિનીમ્

યદિ માં દુઃખિતામ્ એવં વનં નેતું ન ચેચ્છસિ
વિષમ્ અગ્નિં જલં વાહમ્ આસ્થાસ્યે મૃત્યુકારણાત્

એવં બહુવિધં તં સા યાચતે ગમનં પ્રતિ
નાનુમેને મહાબાહુસ્ તાં નેતું વિજનં વનમ્

એવમ્ ઉક્તા તુ સા ચિન્તાં મૈથિલી સમુપાગતા
સ્નાપયન્તીવ ગામ્ ઉષ્ણૈર્ અશ્રુભિર્ નયનચ્યુતૈઃ

ચિન્તયન્તીં તથા તાં તુ નિવર્તયિતુમ્ આત્મવાન્
ક્રોધાવિષ્ટાં તુ વૈદેહીં કાકુત્સ્થો બહ્વ્ અસાન્ત્વયત્