રામાયણ · અધ્યાય 2.025

સ એવં બ્રુવતીં સીતાં ધર્મજ્ઞો ધર્મવત્સલઃ
નિવર્તનાર્થે ધર્માત્મા વાક્યમ્ એતદ્ ઉવાચ હ

સીતે મહાકુલીનાસિ ધર્મે ચ નિરતા સદા
ઇહાચર સ્વધર્મં ત્વં મા યથા મનસઃ સુખમ્

સીતે યથા ત્વાં વક્ષ્યામિ તથા કાર્યં ત્વયાબલે
વને દોષા હિ બહવો વદતસ્ તાન્ નિબોધ મે

સીતે વિમુચ્યતામ્ એષા વનવાસકૃતા મતિઃ
બહુદોષં હિ કાન્તારં વનમ્ ઇત્ય્ અભિધીયતે

હિતબુદ્ધ્યા ખલુ વચો મયૈતદ્ અભિધીયતે
સદા સુખં ન જાનામિ દુઃખમ્ એવ સદા વનમ્

ગિરિનિર્ઝરસંભૂતા ગિરિકન્દરવાસિનામ્
સિંહાનાં નિનદા દુઃખાઃ શ્રોતું દુઃખમ્ અતો વનમ્

સુપ્યતે પર્ણશય્યાસુ સ્વયં ભગ્નાસુ ભૂતલે
રાત્રિષુ શ્રમખિન્નેન તસ્માદ્ દુઃખતરં વનમ્

ઉપવાસશ્ ચ કર્તવ્યા યથાપ્રાણેન મૈથિલિ
જટાભારશ્ ચ કર્તવ્યો વલ્કલામ્બરધારિણા

અતીવ વાતસ્ તિમિરં બુભુક્ષા ચાત્ર નિત્યશઃ
ભયાનિ ચ મહાન્ત્ય્ અત્ર તતો દુઃખતરં વનમ્

સરીસૃપાશ્ ચ બહવો બહુરૂપાશ્ ચ ભામિનિ
ચરન્તિ પૃથિવીં દર્પાદ્ અતો દુખતરં વનમ્

નદીનિલયનાઃ સર્પા નદીકુટિલગામિનઃ
તિષ્ઠન્ત્ય્ આવૃત્ય પન્થાનમ્ અતો દુઃખતરં વનમ્

પતંગા વૃશ્ચિકાઃ કીટા દંશાશ્ ચ મશકૈઃ સહ
બાધન્તે નિત્યમ્ અબલે સર્વં દુઃખમ્ અતો વનમ્

દ્રુમાઃ કણ્ટકિનશ્ ચૈવ કુશકાશાશ્ ચ ભામિનિ
વને વ્યાકુલશાખાગ્રાસ્ તેન દુઃખતરં વનમ્

તદ્ અલં તે વનં ગત્વા ક્ષમં ન હિ વનં તવ
વિમૃશન્ન્ ઇહ પશ્યામિ બહુદોષતરં વનમ્

વનં તુ નેતું ન કૃતા મતિસ્ તદા બભૂવ રામેણ યદા મહાત્મના
ન તસ્ય સીતા વચનં ચકાર તત્ તતો ઽબ્રવીદ્ રામમ્ ઇદં સુદુઃખિતા