રામાયણ (સંશોધિત પાઠ) · અધ્યાય 2.26

એતત્ તુ વચનં શ્રુત્વા સીતા રામસ્ય દુઃખિતા
પ્રસક્તાશ્રુમુખી મન્દમ્ ઇદં વચનમ્ અબ્રવીત્ ॥

યે ત્વયા કીર્તિતા દોષા વને વસ્તવ્યતાં પ્રતિ
ગુણાન્ ઇત્ય્ એવ તાન્ વિદ્ધિ તવ સ્નેહપુરસ્કૃતાન્ ॥

ત્વયા ચ સહ ગન્તવ્યં મયા ગુરુજનાજ્ઞયા
ત્વદ્વિયોગેન મે રામ ત્યક્તવ્યમ્ ઇહ જીવિતમ્ ॥

ન ચ માં ત્વત્સમીપસ્થામ્ અપિ શક્નોતિ રાઘવ
સુરાણામ્ ઈશ્વરઃ શક્રઃ પ્રધર્ષયિતુમ્ ઓજસા ॥

પતિહીના તુ યા નારી ન સા શક્ષ્યતિ જીવિતુમ્
કામમ્ એવંવિધં રામ ત્વયા મમ વિદર્શિતમ્ ॥

અથ ચાપિ મહાપ્રાજ્ઞ બ્રાહ્મણાનાં મયા શ્રુતમ્
પુરા પિતૃગૃહે સત્યં વસ્તવ્યં કિલ મે વને ॥

લક્ષણિભ્યો દ્વિજાતિભ્યઃ શ્રુત્વાહં વચનં ગૃહે
વનવાસકૃતોત્સાહા નિત્યમ્ એવ મહાબલ ॥

આદેશો વનવાસસ્ય પ્રાપ્તવ્યઃ સ મયા કિલ
સા ત્વયા સહ તત્રાહં યાસ્યામિ પ્રિય નાન્યથા ॥

કૃતાદેશા ભવિષ્યામિ ગમિષ્યામિ સહ ત્વયા
કાલશ્ ચાયં સમુત્પન્નઃ સત્યવાગ્ ભવતુ દ્વિજઃ ॥

વનવાસે હિ જાનામિ દુઃખાનિ બહુધા કિલ
પ્રાપ્યન્તે નિયતં વીર પુરુષૈર્ અકૃતાત્મભિઃ ॥

કન્યયા ચ પિતુર્ ગેહે વનવાસઃ શ્રુતો મયા
ભિક્ષિણ્યાઃ સાધુવૃત્તાયા મમ માતુર્ ઇહાગ્રતઃ ॥

પ્રસાદિતશ્ ચ વૈ પૂર્વં ત્વં વૈ બહુવિધં પ્રભો
ગમનં વનવાસસ્ય કાઙ્ક્ષિતં હિ સહ ત્વયા ॥

કૃતક્ષણાહં ભદ્રં તે ગમનં પ્રતિ રાઘવ
વનવાસસ્ય શૂરસ્ય ચર્યા હિ મમ રોચતે ॥

શુદ્ધાત્મન્ પ્રેમભાવાદ્ ધિ ભવિષ્યામિ વિકલ્મષા
ભર્તારમ્ અનુગચ્છન્તી ભર્તા હિ મમ દૈવતમ્ ॥

પ્રેત્યભાવે ઽપિ કલ્યાણઃ સંગમો મે સહ ત્વયા
શ્રુતિર્ હિ શ્રૂયતે પુણ્યા બ્રાહ્મણાનાં યશસ્વિનામ્ ॥

ઇહ લોકે ચ પિતૃભિર્ યા સ્ત્રી યસ્ય મહામતે
અદ્ભિર્ દત્તા સ્વધર્મેણ પ્રેત્યભાવે ઽપિ તસ્ય સા ॥

એવમ્ અસ્માત્ સ્વકાં નારીં સુવૃત્તાં હિ પતિવ્રતામ્
નાભિરોચયસે નેતું ત્વં માં કેનેહ હેતુના ॥

ભક્તાં પતિવ્રતાં દીનાં માં સમાં સુખદુઃખયોઃ
નેતુમ્ અર્હસિ કાકુત્સ્થ સમાનસુખદુઃખિનીમ્ ॥

યદિ માં દુઃખિતામ્ એવં વનં નેતું ન ચેચ્છસિ
વિષમ્ અગ્નિં જલં વાહમ્ આસ્થાસ્યે મૃત્યુકારણાત્ ॥

એવં બહુવિધં તં સા યાચતે ગમનં પ્રતિ
નાનુમેને મહાબાહુસ્ તાં નેતું વિજનં વનમ્ ॥

એવમ્ ઉક્તા તુ સા ચિન્તાં મૈથિલી સમુપાગતા
સ્નાપયન્તીવ ગામ્ ઉષ્ણૈર્ અશ્રુભિર્ નયનચ્યુતૈઃ ॥

ચિન્તયન્તીં તથા તાં તુ નિવર્તયિતુમ્ આત્મવાન્
ક્રોધાવિષ્ટાં તુ વૈદેહીં કાકુત્સ્થો બહ્વ્ અસાન્ત્વયત્ ॥