નારાયણીય · અધ્યાય 8.31

પ્રીત્યા દૈત્યસ્તવ તનુમહઃપ્રેક્ષણીત્ સર્વથાપિ
ત્વામારાધ્યન્નજિત! રચયન્નઞ્જલિં સઞ્જગાદ ।
મત્તઃ કિં તે સમભિલષિતં વિપ્રસૂનો! વદ ત્વં
વિત્તં ભક્તં ભવનમવનીં વાપિ સર્વં પ્રદાસ્યે ॥

તામક્ષીણાં બલિગિરમુપાકર્ણ્ય કારુણ્યપૂર્ણો-
ઽપ્યસ્યોત્સેકં શમયિતુમના દૈત્યવંશં પ્રશંસન્ ।
ભૂમિં પાદત્રયપરિમિતાં પ્રાર્થયામાસિથ ત્વં
સર્વં દેહીતિ તુ નિગદિતે કસ્ય હાસ્યં ન વા સ્યાત્ ॥

વિશ્વેશં માં ત્રિપદમિહ કિં યાચસે બાલિશસ્ત્વં
સર્વાં ભૂમિં વૃણુ કિમમુનેત્યાલપત્ ત્વાં સ દૃપ્યન્ ।
યસ્માદ્ દર્પાત્ ત્રિપદપરિપૂર્ત્યક્ષમઃ ક્ષેપવાદાન્
બન્ધં ચાસાવગમદતદર્હોઽપિ ગાઢોપશાન્ત્યૈ ॥

પાદત્રય્યા યદિ ન મુદિતો વિષ્ટપૈર્નાપિ તુષ્યે-
દિત્યુક્તેઽસ્મિન્ વરદ! ભવતે દાતુકામેઽથ તોયમ્ ।
દૈત્યાચાર્યસ્તવ ખલુ પરીક્ષાર્થિનઃ પ્રેરણાત્ તં
મા મા દેયં હરિરયમિતિ વ્યક્તમેવાબભાષે ॥

યાચત્યેવં યદિ સ ભગવાન્ પૂર્ણકામોઽસ્મિ સોઽહં
દાસ્યામ્યેવ સ્થિરમિતિ વદન્ કાવ્યશપ્તોઽપિ દૈત્યઃ ।
વિન્ધ્યાવલ્યા નિજદયિતયા દત્તપાદ્યાય તુભ્યં
ચિત્રં ચિત્રં સકલમપિ સ પ્રાર્પયત્ તોયપૂર્વમ્ ॥

નિસ્સન્દેહં દિતિકુલપતૌ ત્વય્યશેષાર્પણં તદ્
વ્યાતન્વાને મુમુચુરૃષયઃ સામરાઃ પુષ્પવર્ષમ્ ।
દિવ્યં રૂપં તવ ચ તદિદં પશ્યતાં વિશ્વભાજામ્-
ઉચ્ચૈરુચ્ચૈરવૃધદવધીકૃત્ય વિશ્વાણ્ડભાણ્ડમ્ ॥

ત્વત્પાદાગ્રં નિજપદગતં પુણ્ડરીકોદ્ભવોઽસૌ
કુણ્ડીતોયૈરસિચદપુનાદ્ યજ્જલં વિશ્વલોકાન્ ।
હર્ષોત્કર્ષાત્ સુબહુ ખેચરૈરુત્સવેઽસ્મિન્
ભેરીં નિઘ્નન્ ભુવનમચરજ્જામ્બવાન્ ભક્તિશાલી ॥

તાવદ્ દૈત્યાસ્ત્વનુમતિમૃતે ભર્તુરારબ્ધતુદ્ધા
દેવોપેતૈર્ભવદનુચરૈઃ સઙ્ગતા ભઙ્ગમાપન્ ।
કાલાત્માયં વસતિ પુરતો યદ્વશાત્ પ્રાગ્ જિતાઃ સ્મઃ
કિં વો યુદ્ધૈરિતિ બલિગિરા તેઽથ પાતાલમાપુઃ ॥

પાશૈર્બદ્ધં પતગપતિના દૈત્યમુચ્ચૈરવાદી-
સ્તાર્તીયીકં દિશ મમ પદં કિં ન વિશ્વેશ્વરોઽસિ ।
પાદં મૂર્ધ્નિ પ્રણય ભગવન્નિત્યકમ્પં વદન્તં
પ્રહ્લાદસ્તં સ્વયમુપગતો માનયન્નસ્તવીત્ ત્વામ્ ॥

દર્પોચ્છિત્ત્યૈ વિહિતમખિલં દૈત્ય! સિદ્ધોઽસિ પુણ્યૈર્
લોકસ્તેઽસ્તુ ત્રિદિવવિજયી વાસવત્વં ચ પશ્ચાત્ ।
મત્સાયુજ્યં ભજ ચ પુનરિત્યન્વગૃહ્ણા બલિં તં
વિપ્રૈઃ સન્તાનિતમખવરઃ પાહિ વાતાલયેશ! ॥