નારાયણીય · અધ્યાય 10.87

કુચેલનામા ભવતઃ સતીર્થ્યતાં ગતઃ સ સાન્દીપનિમન્દિરે દ્વિજઃ ।
ત્વદેકરાગેણ ધનાદિનિઃસ્પૃહો દિનાનિ નિન્યે પ્રશમી ગૃહાશ્રમી ॥

સમાનશીલાપિ તદાયવલ્લભા તથૈવ નો ચિત્તહયં સમેયુસી ।
કદાચિદૂચે બત વૃત્તિલબ્ધયે રમાપતિઃ કિં ન સખા નિષેવ્યતે ॥

ઇતીરિતોઽયં પ્રિયયા ક્ષુધાર્તયા જુગુપ્સમાનોઽપિ ધને મદાવહે ।
તદા ત્વદાલોકનકૌતુકાદ્ યયૌ વહન્ પટાન્તે પૃથુકાનુપાયનમ્ ॥

ગતોઽયમાશ્ચર્યમયીં ભવત્પૂરીં ગૃહેષુ શૈબ્યાભવનં સમેયિવાન્ ।
પ્રવિશ્ય વૈકુણ્ઠમિવાપ નિર્વૃતિં તવાતિસમ્ભાવનયા તુ કિં પુનઃ ॥

પ્રપૂજિતં તં પ્રિયયા ચ વીજિતં કરે ગૃહીત્વાકથયઃ પુરા કૃતમ્ ।
યદિન્ધનાર્થં ગુરુદારચોદિતૈરપર્તુવર્ષં તદમર્ષિ કાનને ॥

ત્રપાજુષોઽસ્માત્ પૃથુકં બલાદથ પ્રગૃહ્ય મુષ્ટૌ સકૃદાશિતે ત્વયા ।
કૃતં કૃતં નન્વિયતેતિ સમ્ભ્રમાદ્ રમા કિલોપેત્ય કરં રુરોધ તે ॥

ભક્તેષુ ભક્તેન સ માનિતસ્ત્વયા પુરીં વસન્નેકનિશાં મહાસુખમ્ ।
બતાપરેદ્યુર્દ્રવિણં વિના યયૌ વિચિત્રરૂપસ્તવ ખલ્વનુગ્રહઃ ॥

યદિ હ્યયાચિષ્યમદાસ્યદચ્યુતો વદામિ ભાર્યાં કિમિતિ વ્રજન્નસૌ ।
ત્વદુક્તિલીલાસ્મિતમગ્નધીઃ પુનઃ ક્રમાદપશ્યન્મણિદીપ્રમાલયમ્ ॥

કિં માર્ગવિભ્રંશ ઇતિ ભ્રમન્ ક્ષણં ગૃહં પ્રવિષ્ટઃ સ દદર્શ વલ્લભામ્ ।
સખીપરીતાં મણિહેમભૂષિતાં બુબોધ ચ ત્વત્કરુણાં મહાદ્ભુતામ્ ॥

સ રત્નશાલાસુ વસન્નપિ સ્વયં સમુન્નમદ્ભક્તિભરોઽમૃતં યયૌ ।
ત્વમેવમાપૂરિતભક્તવાઞ્છિતો મરુત્પુરાધીશ! હરસ્વ મે ગદાન્ ॥