મહાભારત · અધ્યાય 5.13

અથ તામબ્રવીદ્દૃષ્ટ્વા નહુષો દેવરાટ્ તદા ।
ત્રયાણામપિ લોકાનામહમિન્દ્રઃ શુચિસ્મિતે ॥

ભજસ્વ માં વરારોહે પતિત્વે વરવર્ણિનિ ।
એવમુક્તા તુ સા દેવી નહુષેણ પતિવ્રતા ॥

પ્રાવેપત ભયોદ્વિગ્ના પ્રવાતે કદલી યથા ।
પ્રણમ્ય સા હિ બ્રહ્માણં શિરસા તુ કૃતાઞ્જલિઃ ॥

દેવરાજમથોવાચ નહુષં ઘોરદર્શનમ્ ।
કાલમિચ્છામ્યહં લબ્ધું ત્વત્તઃ કઞ્ચિત્સુરેશ્વર ॥

ન હિ વિજ્ઞાયતે શક્રઃ કિં વા પ્રાપ્તઃ ક્વ વા ગતઃ ।
તત્ત્વમેતત્તુ વિજ્ઞાય યદિ ન જ્ઞાયતે પ્રભો ॥

તતોઽહં ત્વામુપસ્થાસ્યે સત્યમેતદ્બ્રવીમિ તે ।
એવમુક્તઃ સ ઇન્દ્રાણ્યા નહુષઃ પ્રીતિમાનભૂત્ ॥
નહુષ ઉવાચ ।

એવં ભવતુ સુશ્રોણિ યથા મામિહ ભાષસે ।
જ્ઞાત્વા ચાગમનં કાર્યં સત્યમેતદનુસ્મરેઃ ॥

નહુષેણ વિસૃષ્ટા ચ નિશ્ચક્રામ તતઃ શુભા ।
બૃહસ્પતિનિકેતં ચ સા જગામ યશસ્વિની ॥

તસ્યાઃ સંશ્રુત્ય ચ વચો દેવાશ્ચાગ્નિપુરોગમાઃ ।
ચિન્તયામાસુરેકાગ્રાઃ શક્રાર્થં રાજસત્તમ ॥

દેવદેવેન શઙ્ગમ્ય વિષ્ણુના પ્રભવિષ્ણુના ।
ઊચુશ્ચૈનં સમુદ્વિગ્ના વાક્યં વાક્યવિશારદાઃ ॥

બ્રહ્મવધ્યાભિભૂતો વૈ શક્રઃ સુરગણેશ્વરઃ ।
ગતિશ્ચ નસ્ત્વં દેવેશ પૂર્વજો જગતઃ પ્રભુઃ ॥

રક્ષાર્થં સર્વભૂતાનાં વિષ્ણુત્વમુપજગ્મિવાન્ ।
ત્વદ્વીર્યનિહતે વૃત્રે વાસવો બ્રહ્મહત્યયા ॥

વૃતઃ સુરગણશ્રેષ્ઠ મોક્ષં તસ્ય વિનિર્દિશ ।
તેષાં તદ્વચનં શ્રુત્વા દેવાનાં વિષ્ણુરબ્રવીત્ ॥

મામેવ યજતાં શક્રઃ પાવયિષ્યામિ વજ્રિણમ્ ।
પુણ્યેન હયમેધેન મામિષ્ટ્વા પાકશાસનઃ ॥

પુનરેષ્યતિ દેવાનામિન્દ્રત્વમકુતોભયઃ ।
સ્વકર્મભિશ્ચ નહુષો નાશં યાસ્યતિ દુર્મતિઃ ॥

કિઞ્ચિત્કાલમિદં દેવા મર્ષયધ્વમતન્દ્રિતાઃ । શ્રુત્વા વિષ્ણોઃ શુભાં સત્યાં વાણીં તામમૃતોપમામ્ ।

તતઃ સર્વે સુરગણાઃ સોપાધ્યાયાઃ સહર્ષિભિઃ ।
યત્ર શક્રો ભયોદ્વિગ્નસ્તં દેશમુપચક્રમુઃ ॥

તત્રાશ્વમેધઃ સુમહાન્મહેન્દ્રસ્ય મહાત્મનઃ ।
વવૃતે પાવનાર્થં વૈ બ્રહ્મહત્યાપહો નૃપ ॥

વિભજ્ય બ્રહ્મહત્યાં તુ વૃક્ષેષુ ચ નદીષુ ચ ।
પર્વતેષુ પૃથિવ્યાં ચ સ્ત્રીષુ ચૈવ યુધિષ્ઠિર ॥

સંવિભજ્ય ચ ભૂતેષુ વિસૃજ્ય ચ સુરેશ્વરઃ ।
વિજ્વરો ધૂતપાપ્મા ચ વાસવોઽભવદાત્મવાન્ ॥

અકમ્પ્યં નહુષં સ્થાનાદ્દૃષ્ટ્વા બલનિષૂદનઃ ।
તેજોઘ્નં સર્વભૂતાનાં વરદાનાચ્ચ દુઃસહમ્ ॥

તતઃ શચીપતિર્દેવઃ પુનરેવ વ્યનશ્યત ।
અદૃશ્યઃ સર્વભૂતાનાં કાલાકાઙ્ક્ષી ચચાર હ ॥

પ્રનષ્ટે તુ તતઃ શક્રે શચી શોકસમન્વિતા ।
હા શક્રેતિ તદા દેવી વિલલાપ સુદુઃખિતા ॥

યદિ દત્તં યદિ હુતં ગુરવસ્તોષિતા યદિ ।
એકભર્તૃત્વમેવાસ્તુ સત્યં યદ્યસ્તિ વા મયિ ॥

પુણ્યાં ચેમામહં દિવ્યાં પ્રવૃત્તામુત્તરાયણે ।
દેવીં રાત્રિં નમસ્યામિ સિધ્યતાં મે મનોરથઃ ॥

પ્રયતા ચ નિશાં દેવીમુપાતિષ્ઠત તત્ર સા ।
પતિવ્રતાત્વાત્સત્યેન સોપશ્રુતિમથાકરોત્ ॥

યત્રાસ્તે દેવરાજોઽસૌ તં દેશં દર્શયસ્વ મે ।
ઇત્યાહોપશ્રુતિં દેવીં સત્યં સત્યેન દૃશ્યતામ્ ॥