મહાભારત · અધ્યાય 13.192

પરદારેષુ યે સક્તા અકૃત્વા દારસઙ્ગ્રહમ્ ।
નિરાશાઃ પિતરસ્તેષાં શ્રાદ્ધકાલે ભવન્તિ વૈ ॥

પરદારરતિર્યશ્ચ યશ્ચ વન્ધ્યામુપાસતે ।
બ્રહ્મસ્વં હરતે યશ્ચ સમદોષા ભવન્તિ તે ॥

અસમ્ભાષ્યા ભવન્ત્યેતે પિતૄણાં નાત્ર સંશયઃ ।
દેવતાઃ પિતરશ્ચૈષાં નાભિનન્દન્તિ તદ્ધવિઃ ॥

તસ્માત્પરસ્ય વૈ દારાંસ્ત્યજેદ્વન્ધ્યાં ચ યોષિતમ્ ।
બ્રહ્મસ્વં હિ ન હર્તવ્યમાત્મનો હિતમિચ્છતા ॥

શ્રૂયતાં ચાપરં ગુહ્યં રહસ્યં ધર્મસંહિતમ્ ।
શ્રદ્દધાનેન કર્તવ્યં ગુરુણાં વચનં સદા ॥

દ્વાદશ્યાં પૌર્ણમાસ્યાં ચ માસિમાસિ ઘૃતાક્ષતમ્ ।
બ્રાહ્મણેભ્યઃ પ્રયચ્છેત તસ્ય પુણ્યં નિબોધત ॥

સોમશ્ચ વર્ધતે તેન સમુદ્રશ્ચ મહોદધિઃ ।
અશ્વમેધચતુર્ભાગં ફલં સૃજતિ વાસવઃ ॥

દાનેનૈતેન તેજસ્વી વીર્યવાંશ્ચ ભવેન્નરઃ ।
પ્રીતશ્ચ ભગવાન્સોમ ઇષ્ટાન્કામાન્પ્રયચ્છતિ ॥

શ્રૂયતાં ચાપરો ધર્મઃ સરહસ્યો મહાફલઃ ।
ઇદં કલિયુગં પ્રાપ્ય મનુષ્યાણાં સુખાવહઃ ॥

કલ્યમુત્થાય યો મર્ત્યઃ સ્નાતઃ શુક્લેન વાસસા ।
તિલપાત્રં પ્રયચ્છેત બ્રાહ્મણેભ્યઃ સમાહિતઃ ॥

તિલોદકં ચ યો દદ્યાત્પિતૄણાં મધુના સહ ।
દીપકં કૃસંર ચૈવ શ્રૂયતાં તસ્ય યત્ફલમ્ ॥

તિલપાત્રે ફલં પ્રાહ ભગવાન્પાકશાંસનઃ ।
ગોપ્રદાનં ચ યઃ કુર્યાદ્ભૂમિદાનં ચ શાશ્વતમ્ ॥

અગ્નિષ્ટોમં ચ યો યજ્ઞં યજેત બહુદક્ષિણમ્ ।
તિલપાત્રં સહૈતેન સમં મન્યન્તિ દેવતાઃ ॥

તિલોદકં સદા શ્રાદ્ધે મન્યન્તે પિતરોઽક્ષયમ્ ।
દીપે ચ કૃસરે ચૈવ તુષ્યન્તેઽસ્ય પિતામહાઃ ॥

સ્વર્ગે ચ પિતૃલોકે ચ પિતૃદેવાભિપૂજિતમ્ । એવમેતન્મયોદ્દિષ્ટપિદૃષ્ટં પુરાતનમ્ ॥ ] ॥