મહાભારત · અધ્યાય 12.366

અતિભારોદ્યતસ્યૈવ ભારાવતરણં મહત્ ।
પરાશ્વાસકરં વાક્યમિદં મે ભવતઃ શ્રુતમ્ ॥

અધ્યક્લાન્તસ્ય શયનં સ્થાનક્લાન્તસ્ય ચાસનમ્ ।
તૃષિતસ્યેવ પાનીયં ક્ષુધાર્તસ્યેવ ભોજનમ્ ॥

ઈપ્સિતસ્યેવ સમ્પ્રાપ્તિરર્થસ્ય સમયેઽતિથે ।
એપિતસ્યાત્મનઃ કાલે બૃદ્ધસ્યૈવ સુતા યથા ॥

મનસા ચિન્તિતસ્યેવ પ્રીતિસ્નિગ્ધસ્ય દર્શનમ્ ।
પ્રહ્લાદયતિ માં વાક્યં ભવતા યદુદીરિતમ્ ॥

મનશ્ચક્ષુરિવાકાશે પશ્યામિ વિમૃશામિ ચ ।
પ્રજ્ઞાનવચનાદ્યોયમુપદેશો હિ મે કૃતઃ ॥

વાઢમેવં કરિષ્યામિ યથા મે ભાષતે ભવાન્ ।
ઇમાં હિ રજનીં સાધો નિવસસ્વ મયા સહ ॥

પ્રભાતે યાસ્યતિ ચવાન્પર્યાશ્વસ્તઃ સુખોપિતઃ ।
અસૌ હિ ભગવાન્સૂર્યો મન્દરશ્મિરવાઙ્ભુખઃ ॥
ભીષ્મ ઉવાચ ।

તતસ્તેન કૃતાતિથ્યઃ સોઽનિથિઃ શત્રુસૂદન ।
ઉવાસ કિલ તાં રાત્રિં સહ તેન દ્વિજેન વૈ ॥

તત્વં ચ ધર્મસંયુક્તં તયોઃ કથયતોસ્તદા ।
વ્યતીતા સા નિશા કૃત્સ્ના સુખેન દિવસોપમા ॥

તતઃ પ્રભાતસમયે સોઽતિથિસ્તેન પૂજિતઃ ।
બ્રાહ્મણેન યથાશક્ત્યા સ્વકાર્યમભિકાઙ્ક્ષતા ॥

તતઃ સ વિપ્રઃ કૃતકર્મનિશ્ચયઃ કૃતાભ્યનુજ્ઞઃ સ્વજનેન ધર્મકૃત્ ।
યથોપદિષ્ટં ભુજગેન્દ્રસંશ્રયં જગામ કાલે સુકૃતૈકનિશ્ચયઃ ॥