મહાભારત · અધ્યાય 12.147

તતો ગતો શાકુનિકે કપોતી પ્રાહ દુઃખિતા ।
સંસ્મૃત્ય સા ચ ભર્તારં રુદતી શોકકર્શિતા ॥

નાહં તે વિપ્રિયં કાન્ત કદાચિદપિ સંસ્મરે ।
સર્વાઽપિ વિધવા નારી બહુપુત્રાઽપિ શોચતે ॥

શોચ્યા ભવતિ બન્ધૂનાં પતિહીના તપસ્વિની ।
લાલિતાઽહં ત્વયા નિત્યં બહુમાનાચ્ચ પૂજિતા ॥

વચનૈર્મધુરૈઃ સ્નિગ્ધૈરસન્ક્લિષ્ટમનોહરૈઃ ।
કન્દરેષુ ચ શૈલાનાં નદીનાં નિર્ઝરેષુ ચ ॥

દ્રુમાગ્રેષુ ચ રમ્યેષુ રમિતાઽહં ત્વયા સહ । આકાશગમને ચૈવ વિહૃતાઽહં ત્વયા સુખમ્ ।
રમામિ સ્મ પુરા કાન્ત તન્મે નાસ્ત્યદ્ય મે પ્રિય ॥

મિતં દદાતિ હિ પિતા મિતં ભ્રાતા મિતં સુતઃ ।
અમિતસ્ય હિ દાતારં ભર્તારં કા ન પૂજયેત્ ॥

નાસ્તિ ભર્તૃસમો નાથો નાસ્તિ ભર્તૃસમં સુખમ્ ।
વિસૃજ્ય ધનસર્વસ્વં ભર્તા વૈ શરણં સ્ત્રિયાઃ ॥

ન કાર્યમિહ મે નાથ જીવિતેન ત્વયા વિના ।
પતિહીના તુ કા નારી સતી જીવિતુમુત્સહેત્ ॥

એવં વિલપ્ય બહુધા કરુણં સા સુદુઃખિતા ।
પતિવ્રતા સમ્પ્રદીપ્તં પ્રવિવેશ હુતાશનમ્ ॥

તતશ્ચિત્રાઙ્ગદધરં ભર્તારં સાઽન્વપદ્યત ।
વિમાનસ્થં સુકૃતિભિઃ પૂજ્યમાનં મહાત્મભિઃ ॥

ચિત્રમાલ્યામ્બરધરં સર્વાભરણભૂષિતમ્ ॥
વિમાનશતકોટીભિરાવૃતં પુણ્યકર્મભિઃ ॥

તતઃ સ્વર્ગં ગતઃ પક્ષી વિમાનવરમાસ્થિતઃ ।
કર્મણા પૂજિતસ્તત્ર રેમે સ સહ ભાર્યયા ॥