ભગવદ્ગીતા · અધ્યાય 117

બલદેવઃ :
ગુણાઃ સ્યુર્ બન્ધકાસ્ તે તુ પરિચેયાઃ ફલૈસ્ ત્રયઃ ।
મદ્-ભક્ત્યા તન્-નિવૃત્તિઃ સ્યાદ્ ઇતિ પ્રોક્તં ચતુર્દશે ॥
પૂર્વાધ્યાયે મિથઃ-સમ્પૃક્તાનાં પ્રકૃતિ-જીવેશ્વરાણાં સ્વરૂપાણિ વિવિચ્ય જાનન્ન્ અમાનિત્વાદિ-ધર્મૈર્ વિશિષ્ટઃબ્ પ્રકૃતિ-બન્ધાદ્ વિમુચ્યતે બન્ધ-હેતુશ્ ચ ગુણ-સઙ્ગ ઇત્ય્ ઉક્તમ્ । તત્ર કે ગુણાઃ, કસ્મિન્ ગુણે કથં સઙ્ગઃ, કસ્ય ગુણસ્ય સઙ્ગાત્ કિં ફલં, ગુણ-સઙ્ગિનઃ કિંવા લક્ષણં કથં વા ગુણેભ્યો મુક્તિઃ ઇત્ય્ અપેક્ષાયાં વક્ષ્યમાણમ્ અર્થમ્ આત્મ-રુચ્ય્-ઉત્પત્તયે ભગવાન્ સ્તૌતિ પરમ્ ઇતિ દ્વાભ્યામ્ ।
પરં પૂર્વોક્તાદ્ અન્યં પ્રકૃતિ-જીવાન્તર્ગતમ્ એવ ગુણ-વિષયકં જ્ઞાનં ભૂયો વક્ષ્યામિ યજ્-જ્ઞાનાનાં પ્રકૃતિ-જીવ-વિષયકાણામ્ ઉત્તમં શ્રેષ્ઠં નવનીતવદ્ ઉદ્ધૃતત્વાત્ । યજ્ જ્ઞાત્વોપલભ્ય સર્વે મુનયસ્ તન્-મનન-શીલા ઇતો લોકે પરમ્ આત્મ-યાથાત્મ્યોપલબ્ધિ-લક્ષણાં સિદ્ધિં ગતાઃ । યદ્ વા જ્ઞાયતે ઽનેનેતિ જ્ઞાનમ્ ઉપદેશમ્, તચ્ ચ પ્રાગ્ ઉક્તમ્ અપિ ભૂયઃ પુનર્ વિધાન્તરેણ વક્ષ્યામિ । તચ્ ચ જ્ઞાનાનાં તપઃ-પ્રભૃતીનાં જ્ઞાન-સાધનાનાં મધ્યે પરમ્ ઉત્તમમ્ અત્યુત્તમં તદ્-અન્તરઙ્ગ-સાધનત્વાત્ । યજ્ જ્ઞાત્વા સર્વે મુનય ઇતો લોકાત્ પરાં મોક્ષ-લક્ષણાં
સિદ્ધિં ગતાઃ

ભ્ગ્ 14.2
ઇદં જ્ઞાનમ્ ઉપાશ્રિત્ય મમ સાધર્મ્યમ્ આગતાઃ ।
સર્ગે ઽપિ નોપજાયન્તે પ્રલયે ન વ્યથન્તિ ચ