शिव पुराण · अध्याय 2.3.42

॥ ब्रह्मोवाच ॥
अथाकर्ण्य गिरीशश्च निजपुर्य्युपकण्ठतः ॥
प्राप्तमीशं सर्वगं वै मुमुदेति हिमालयः

अथ सम्भृतसम्भार स्सम्भाषां कर्तुमीश्वरम् ॥
शैलान्प्रस्थापयामास ब्राह्मणानपि सर्वशः

।
स्वयं जगाम सद्भक्त्या प्राणेप्सुन्द्रष्टुऽमीश्वरम् ॥
भक्त्युद्रुतमनाश्शैलः प्रशंसन् स्वविधिम्मुदा

देवसेनां तदा दृष्ट्वा हिमवान्वि स्मयं गतः ॥
जगाम सम्मुखस्तत्र धन्योऽहमिति चिन्तयन्

देवा हि तद्बलं दृष्ट्वा विस्मयम्परमं गताः ॥
आनन्दम्परमम्प्रापुर्देवाश्च गिरयस्तथा

पर्वतानां महासेना देवानां च तथा मुने ॥
मिलित्वा विरराजेव पूर्वपश्चिमसागरौ

परस्परं मिलित्वा ते देवाश्च पर्वतास्तथा ॥
कृतकृत्यन्तथात्मानम्मेनिरे परया मुदा

अथेश्वरम्पुरो दृष्ट्वा प्रणनाम हिमालयः ॥
सर्वे प्रणेमुर्गिरयो ब्राह्मणाश्च सदाशिवम्

वृषभस्थम्प्रसन्नास्यन्नानाभरणभूषितम् ॥
दिव्यावयवलावण्यप्रकाशितदिगन्तरम्

सुसूक्ष्माहतसत्पट्टवस्त्रशोभितविग्रहम् ॥
सद्रत्नविलसन्मौलिं विहसन्तं शुचिप्रभम् ॥2.3.42.१ ० ॥
भूषाभूताहियुक्तांगमद्भुतावयवप्रभम् ॥
दिव्यद्युतिं सुरेशैश्च सेवितं करचामरैः

वामस्थिताच्युतन्दक्षभागस्थितविभुम्प्रभुम् ॥
पृष्ठस्थितहरिं पृष्ठपार्श्वस्थितसुरादिकम्

।
नानाविधिसुराद्यैश्च संस्तुतं लोकशंकरम् ॥
स्वहेत्वात्ततनुम्ब्रह्मसर्वेशं वरदायकम्

सगुणं निर्गुणं चापि भक्ताधीनं कृपाकरम्॥
प्रकृतेः पुरुषस्यापि परं सच्चित्सुखात्मकम्

प्रभोर्दक्षिणभागे तु ददर्श हरिमच्युतम् ॥
विनतातनयारूढं नानाभूषणभूषितम् ॥

प्रभोश्च वामभागे तु मुने मां सन्ददर्श ह ॥
चतुर्मुखं महाशोभं स्वपरीवारसंयुतम्

एतौ सुरेश्वरौ दृष्ट्वा शिवस्याति प्रियौ सदा ॥
प्रणनाम गिरीशश्च सपरीवार आदरात्

तथा शिवस्य पृष्ठे च पार्श्वयोस्तु विराजितान् ॥
देवादीन्प्रणनामासौ दृष्ट्वा गिरिवरेश्वरः

शिवाज्ञया पुरो भूत्वा जगाम स्वपुरं गिरिः ॥
शेषहर्यात्मभूश्शीघ्रं मुनिभिः निर्जरादिभिः

सर्वे मुनिसुराद्याश्च गच्छन्तः प्रभुणा सह ॥
गिरेः पुरं समुदिताः शशंसुर्बहु नारद

रचिते शिखरे रम्ये संस्थाप्य देवतादिकम् ॥
जगाम हिमवाँस्तत्र यत्रास्ति विधिवेदिका

कारयित्वा विशेषेण चतुष्कन्तो रणैर्युतम् ॥
स्नानदानादिकं कृत्वा परीक्षामकरोत्तदा

स्वपुत्रान्प्रेषयामास शिवस्य निकटे तथा ॥
हिमो विष्ण्वादिसम्पूर्णवर्गयुक्तस्य शैलराट्

कर्तुमेच्छद्वराचारं महोत्सवपुरस्सरम् ॥
महाहर्षयुतस्सर्वबन्धुयुग्घिमशैलराट्

अथ ते गिरिपु त्राश्च तत्र गत्वा प्रणम्य तम् ॥
सस्ववर्गं प्रार्थनान्तामूचुश्शैलेश्वरस्य वै

ततस्ते स्वालयं जग्मुश्शैलपुत्रास्तदाज्ञया ॥
शैलराजाय संचख्युस्ते चायान्तीति हर्षिताः

अथ देवाः प्रार्थनान्तां गिरेः श्रुत्वातिहर्षिताः ॥
मुने विष्ण्वादयस्सर्वे सेश्वरा मुमुदुर्भृशम्

कृत्वा सुवेषं सर्वेपि निर्जरा मुनयो गणाः ॥
गमनं चक्रुरन्येपि प्रभुणा गिरिराड्गृहम्

तस्मिन्नवसरे मेना द्रष्टुकामाभवच्छिवम् ॥
प्रभोराह्वाययामास मुने त्वां मुनिसत्तमम्

अगमस्त्वं मुने तत्र प्रभुणा प्रेरितस्तदा॥
मनसा शिवहृद्धेतुं पूर्णं कर्तुं तमिच्छता

त्वाम्प्रणम्य मुने मेना प्राह विस्मितमानसा ॥
द्रष्टुकामा प्रभो रूपं शंकरस्य मदापहम्

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायान्तृतीये पार्वतीखण्डे देवगिरिमेलवर्णनं नाम द्विचत्वारिंशोऽध्यायः