शिव पुराण · अध्याय 2.3.10

नारद उवाच ॥
विष्णुशिष्य महाभाग विधे शैववर प्रभो ॥
शिवलीलामिमां व्यासात्प्रीत्या मे वक्तुमर्हसि

सतीविरहयुक्शंम्भुः किं चक्रे चरितन्तथा ॥
तपः कर्तुं कदायातो हिमवत्प्रस्थमुत्तमम्

शिवाशिवशिवादो ऽभूत्कथं कामक्षयश्च मे ॥
तपः कृत्वा कथम्प्राप शिवं शम्भुं च पार्वती

तत्सर्वमपरं चापि शिवसच्चरितं परम् ॥
वक्तुमर्हसि मे ब्रह्मन्महानन्दकरं शुभम्

सूत उवाच ॥
इति श्रुत्वा नारदस्य प्रश्नं लोकाधिपोत्तमः ॥
विधिः प्रोवाच सुप्रीत्या स्मृत्वा शिवपदाम्बुजम्

ब्रह्मोवाच ॥ देवर्षे शैववर्याय तद्यशः शृणु चादरात् ॥
पावनं मङ्गलकरं भक्तिवर्धनमुत्तमम्

आगत्य स्वगिरिं शम्भुः प्रियाविरहकातरः ॥
सस्मार स्वप्रियां देवीं सतीं प्राणाधिकां हृदा

गणानाभाष्य शोचंस्तां तद्गुणान्प्रे मवर्धनान् ॥
वर्णयामास सुप्रीत्या दर्शयँल्लौकिकीं गतिम्

दिगम्बरो बभूवाथ त्यक्त्वा गार्हस्थ्यसद्गतिम् ॥
पुनर्बभ्राम लोकन्वै सर्वाँल्लीलाविशारदः

दर्शनम्प्राप्य कुत्रापि सतीविरहदुःखितः ॥
पुनश्च गिरिमायातश्शंकरो भक्तशंकरः

समाधाय मनो यत्नात्समाधिन्दुःखनाशिनम ॥
चकार च ददर्शासौ स्वरूपं निजमव्ययम्

इत्थं चिरतरं स्थाणुस्तस्थौ ध्वस्तगुणत्रयः ॥
निर्विकारी परम्ब्रह्म मायाधीशस्स्वयंप्रभुः

ततस्समाधिन्तत्त्याज व्यतीय ह्यमितास्समाः ॥
यदा तदा बभूवाशु चरितं तद्वदामि वः

प्रभोर्ललाटदेशात्तु यत्पृषच्छ्रमसंभवम् ॥
पपात धरणौ तत्र स बभूव शिशुर्द्रुतम्

चतुर्भुजोऽरुणाकारो रमणीयाकृतिर्मुने ॥
अलौकिकद्युतिः श्रीमाँस्तेजस्वी परदुस्सहः

रुरोद स शिशुस्तस्य पुरो हि परमेशितुः ॥
प्राकृतात्मजवत्तत्र भवाचाररतस्य हि

तदा विचार्य सुधिया धृत्वा सुस्त्रीतनुं क्षितिः ॥
आविर्बभूव तत्रैव भयमानीय शंकरात्

तम्बालं द्रुतमुत्थाय क्रोडयां निदधे वरम् ॥
स्तन्यं सापाययत्प्रीत्या दुग्धं स्वोपरिसम्भवम्

चुचुम्ब तन्मुखं स्नेहात्स्मित्वा क्रीडयदात्मजम् ॥
सत्यभावात्स्वयं माता परमेशहितावहा

तद्दृष्ट्वा चरितं शम्भुः कौतुकी सूतिकृत्कृती ॥
अन्तर्यामी विहस्याथोवाच ज्ञात्वा रसां हरः

धन्या त्वं धरणि प्रीत्या पालयैतं सुतं मम ॥
त्वय्युद्भूतंश्रमजलान्महातेजस्विनो वरम्

मम श्रमकभूर्बालो यद्यपि प्रियकृत्क्षिते ॥
त्वन्नाम्ना स्याद्भवेत्ख्यातस्त्रितापरहितस्सदा

असौ बालः कुदाता हि भविष्यति गुणी तव ॥
ममापि सुखदाता हि गृहाणैनं यथारुचि

ब्रह्मोवाच ॥
इत्युक्त्वा विररामाथ किंचिद्विरहमुक्तधीः ॥
लोकाचारकरो रुद्रो निर्विकारी सताम्प्रियः

अपि क्षितिर्जगामाशु शिवाज्ञामधिगम्य सा ॥
स्वस्थानं ससुता प्राप सुखमात्यंतिकं च वै

स बालो भौम इत्याख्यां प्राप्य भूत्वा युवा द्रुतम् ॥
तस्यां काश्यां चिरं कालं सिषेवे शंकरम्प्रभुम्

विश्वेश्वरप्रसादेन ग्रहत्वं प्राप्य भूमिजः ॥
दिव्यं लोकं जगामाशु शुक्रलोकात्परं वरम्

इत्युक्तं शम्भुचरितं सतीविरहसंयुतम्॥
तपस्याचरणं शम्भोश्शृणु चादरतो मुने

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे भौमोत्पत्तिशिवलीलावर्णनं नाम दशमोऽध्यायः