रामायण · अध्याय 2.111

अनसूया तु धर्मज्ञा श्रुत्वा तां महतीं कथाम्
पर्यष्वजत बाहुभ्यां शिरस्य् आघ्राय मैथिलीम्

व्यक्ताक्षरपदं चित्रं भाषितं मधुरं त्वया
यथा स्वयंवरं वृत्तं तत् सर्वं हि श्रुतं मया

रमे ऽहं कथया ते तु दृढं मधुरभाषिणि
रविर् अस्तं गतः श्रीमान् उपोह्य रजनीं शिवाम्

दिवसं प्रति कीर्णानाम् आहारार्थं पतत्रिणाम्
संध्याकाले निलीनानां निद्रार्थं श्रूयते ध्वनिः

एते चाप्य् अभिषेकार्द्रा मुनयः फलशोधनाः
सहिता उपवर्तन्ते सलिलाप्लुतवल्कलाः

ऋषीणाम् अग्निहोत्रेषु हुतेषु विधिपुर्वकम्
कपोताङ्गारुणो धूमो दृश्यते पवनोद्धतः

अल्पपर्णा हि तरवो घनीभूताः समन्ततः
विप्रकृष्टे ऽपि ये देशे न प्रकाशन्ति वै दिशः

रजनी रससत्त्वानि प्रचरन्ति समन्ततः
तपोवनमृगा ह्य् एते वेदितीर्थेषु शेरते

संप्रवृत्ता निशा सीते नक्षत्रसमलंकृता
ज्योत्स्ना प्रावरणश् चन्द्रो दृश्यते ऽभ्युदितो ऽम्बरे

गम्यताम् अनुजानामि रामस्यानुचरी भव
कथयन्त्या हि मधुरं त्वयाहं परितोषिता

अलंकुरु च तावत् त्वं प्रत्यक्षं मम मैथिलि
प्रीतिं जनय मे वत्स दिव्यालंकारशोभिनी

सा तदा समलंकृत्य सीता सुरसुतोपमा
प्रणम्य शिरसा तस्यै रामं त्व् अभिमुखी ययौ

तथा तु भूषितां सीतां ददर्श वदतां वरः
राघवः प्रीतिदानेन तपस्विन्या जहर्ष च

न्यवेदयत् ततः सर्वं सीता रामाय मैथिली
प्रीतिदानं तपस्विन्या वसनाभरणस्रजाम्

प्रहृष्टस् त्व् अभवद् रामो लक्ष्मणश् च महारथः
मैथिल्याः सत्क्रियां दृष्ट्वा मानुषेषु सुदुर्लभाम्

ततस् तां सर्वरीं प्रीतः पुण्यां शशिनिभाननः
अर्चितस् तापसैः सिद्धैर् उवास रघुनन्दनः

तस्यां रात्र्यां व्यतीतायाम् अभिषिच्य हुताग्निकान्
आपृच्छेतां नरव्याघ्रौ तापसान् वनगोचरान्

ताव् ऊचुस् ते वनचरास् तापसा धर्मचारिणः
वनस्य तस्य संचारं राक्षसैः समभिप्लुतम्

एष पन्था महर्षीणां फलान्य् आहरतां वने
अनेन तु वनं दुर्गं गन्तुं राघव ते क्षमम्

इतीव तैः प्राञ्जलिभिस् तपस्विभिर् द्विजैः कृतस्वस्त्ययनः परंतपः
वनं सभार्यः प्रविवेश राघवः सलक्ष्मणः सूर्य इवाभ्रमण्डलम्