रामायण · अध्याय 2.100

आश्वासयन्तं भरतं जाबालिर् ब्राह्मणोत्तमः
उवाच रामं धर्मज्ञं धर्मापेतम् इदं वचः

साधु राघव मा भूत् ते बुद्धिर् एवं निरर्थका
प्राकृतस्य नरस्येव आर्य बुद्धेस् तपस्विनः

कः कस्य पुरुषो बन्धुः किम् आप्यं कस्य केन चित्
यद् एको जायते जन्तुर् एक एव विनश्यति

तस्मान् माता पिता चेति राम सज्जेत यो नरः
उन्मत्त इव स ज्ञेयो नास्ति का चिद् धि कस्य चित्

यथा ग्रामान्तरं गच्छन् नरः कश् चित् क्व चिद् वसेत्
उत्सृज्य च तम् आवासं प्रतिष्ठेतापरे ऽहनि

एवम् एव मनुष्याणां पिता माता गृहं वसु
आवासमात्रं काकुत्स्थ सज्जन्ते नात्र सज्जनाः

पित्र्यं राज्यं समुत्सृज्य स नार्हति नरोत्तम
आस्थातुं कापथं दुःखं विषमं बहुकण्टकम्

समृद्धायाम् अयोध्यायाम् आत्मानम् अभिषेचय
एकवेणीधरा हि त्वां नगरी संप्रतीक्षते

राजभोगान् अनुभवन् महार्हान् पार्थिवात्मज
विहर त्वम् अयोध्यायां यथा शक्रस् त्रिविष्टपे

न ते कश् चिद् दशरतःस् त्वं च तस्य न कश् चन
अन्यो राजा त्वम् अन्यश् च तस्मात् कुरु यद् उच्यते

गतः स नृपतिस् तत्र गन्तव्यं यत्र तेन वै
प्रवृत्तिर् एषा मर्त्यानां त्वं तु मिथ्या विहन्यसे

अर्थधर्मपरा ये ये तांस् ताञ् शोचामि नेतरान्
ते हि दुःखम् इह प्राप्य विनाशं प्रेत्य भेजिरे

अष्टका पितृदैवत्यम् इत्य् अयं प्रसृतो जनः
अन्नस्योपद्रवं पश्य मृतो हि किम् अशिष्यति

यदि भुक्तम् इहान्येन देहम् अन्यस्य गच्छति
दद्यात् प्रवसतः श्राद्धं न तत् पथ्य् अशनं भवेत्

दानसंवनना ह्य् एते ग्रन्था मेधाविभिः कृताः
यजस्व देहि दीक्षस्व तपस् तप्यस्व संत्यज

स नास्ति परम् इत्य् एव कुरु बुद्धिं महामते
प्रत्यक्षं यत् तद् आतिष्ठ परोक्षं पृष्ठतः कुरु

सतां बुद्धिं पुरस्कृत्य सर्वलोकनिदर्शिनीम्
राज्यं त्वं प्रतिगृह्णीष्व भरतेन प्रसादितः