रामायण · अध्याय 2.092

निवेश्य सेनां तु विभुः पद्भ्यां पादवतां वरः
अभिगन्तुं स काकुत्स्थम् इयेष गुरुवर्तकम्

निविष्ट मात्रे सैन्ये तु यथोद्देशं विनीतवत्
भरतो भ्रातरं वाक्यं शत्रुघ्नम् इदम् अब्रवीत्

क्षिप्रं वनम् इदं सौम्य नरसंघैः समन्ततः
लुब्धैश् च सहितैर् एभिस् त्वम् अन्वेषितुम् अर्हसि

यावन् न रामं द्रक्ष्यामि लक्ष्मणं वा महाबलम्
वैदेहीं वा महाभागां न मे शान्तिर् भविष्यति

यावन् न चन्द्रसंकाशं द्रक्ष्यामि शुभम् आननम्
भ्रातुः पद्मपलाशाक्षं न मे शान्तिर् भविष्यति

यावन् न चरणौ भ्रातुः पार्थिव व्यञ्जनान्वितौ
शिरसा धारयिष्यामि न मे शान्तिर् भविष्यति

यावन् न राज्ये राज्यार्हः पितृपैतामहे स्थितः
अभिषेकजलक्लिन्नो न मे शान्तिर् भविष्यति

कृतकृत्या महाभागा वैदेही जनकात्मजा
भर्तारं सागरान्तायाः पृथिव्या यानुगच्छति

सुभगश् चित्रकूटो ऽसौ गिरिराजोपमो गिरिः
यस्मिन् वसति काकुत्स्थः कुबेर इवनन्दने

कृतकार्यम् इदं दुर्गं वनं व्यालनिषेवितम्
यद् अध्यास्ते महातेजा रामः शस्त्रभृतां वरः

एवम् उक्त्वा महातेजा भरतः पुरुषर्षभः
पद्भ्याम् एव महातेजाः प्रविवेश महद् वनम्

स तानि द्रुमजालानि जातानि गिरिसानुषु
पुष्पिताग्राणि मध्येन जगाम वदतां वरः

स गिरेश् चित्रकूटस्य सालम् आसाद्य पुष्पितम्
रामाश्रमगतस्याग्नेर् ददर्श ध्वजम् उच्छ्रितम्

तं दृष्ट्वा भरतः श्रीमान् मुमोद सहबान्धवः
अत्र राम इति ज्ञात्वा गतः पारम् इवाम्भसः

स चित्रकूटे तु गिरौ निशाम्य रामाश्रमं पुण्यजनोपपन्नम्
गुहेन सार्धं त्वरितो जगाम पुनर् निवेश्यैव चमूं महात्मा